..hər şeyə sıfırdan başlamaq həqiqətən mümkündürmü görəsən? heçnə olmamış kimi, geridə buraxdığın hər kəsi və hər şeyi unudaraq.. əgər gözünü yumub sürətlə qaçırsansa bir yerə dəyib yaralanma ehtimalından necə qorxmaya bilərsən? inan ki,yaxşı olacaq deyirlər.. sadəcə inan.. lənət olsun, elə hər zaman deyirlər! amma nə vaxt biraz xoş nə isə baş versə ardınca on dənə fəlakət sıraya düzülür.. başa düşmürəm nəyə lazımdır bütün bunlar? məgər hər şey yolunda getsə dünya dağılar? və onlar yenə "deyirlər".. deyirlər ki,əgər belə olsa idi heçnəyin mənası olmazdı..hah! çox absurt fikirdir! bu sadəcə insanların dayana bilmək üçün uydurduğu nağıl idi..bir halda ki,hər kəs sonsuz xoşbəxtliyin olduğu cənnətin xəyalları ilə yaşayır,bəs onda niyə bu fikrimə istehza ilə yanaşırlar? inan deyirlər,mən də buna inanıram da! onlar nə dediklərini heç özləri də bilmir..sadəcə deyirlər,vəssalam!..
- Ey?..
Çatıq qaşlarının altında yuva salmış qəhvəyi gözləri birdən qırpıldı Mariyanın..Biraz diksindi,amma səsin tanışlığı qorxunu azaldırdı..
- Dənizi yaracaqsan birazdan,bu nə kəskin baxışlardır belə? - Artur gülümsəyərək onun yanına əyləşdi.
- Düşünürdüm..
- Hə,sən bunu hər zaman edirsən.Özü də həddən artıq..
- Yaxşı görək..
- Uçuş vaxtına nə qədər qalıb?
- Bir saatdan az
- Oh.. Lap az qalıb ki.. Ciddi ciddi gedəcəksən,hə?
- Artur.. Sən ki,bilirsən,bu mənim istədiyim bir şey deyil..Məcbur qalmışam.Ailəm,atamın işləri..
- Hə,hə ,bilirəm,sən mənə baxma,zarafat edirəm
Uşaqlıq dostundan ayrılmağın nə qədər çətin olduğunu Mariya Arturun zoraki gülümsəməsindən bir daha anladı.. Üzünü yenidən bayaqdan bəri zillədiyi dənizə çevirib bir neçə dəqiqə susdu.. Aradaki kədərli sükutu Arturun titrəyən səsi pozdu..
- Mariya,mən qorxuram..
- Nədən qorxursan ?
- Məni unudacağından..
- Yenə başladın?
- Yox,yox,mən ciddi deyirəm.. Tezliklə olmasa da müəyyən zamandan sonra daha az xatırlayacaqsan məni..Biraz da keçdikdən sonra ümumiyyətlə yadına düşməyəcəm..Yeni dostların olacaq..Böyük şəhərdir