artıq çox tələ var. haha.. yox, həqiqi tələlərdən danışmıram, yəni ayağını filan yaralayanlardan.. İnsanlar tələ kimidir. Kim həqiqətən dostdur, kim yox, bunu anlamaq çox vaxt aparır. Çoxu universiteti bitirənə qədər bu sualın cavabını tapa bilmir. Və inan mənə bu, həqiqi tələlərdən daha çox incidir. Ayağın, qolun sağ qala bilər, yəni zahirən xəsarət almasan da , əgər kövrək qəlbli birisənsə öz qəlbini dəmir qalxanla qorumalı olacaqsan. Öhö öhö.. Nə isə, bu biraz əbədi dildə oldu deyəsən. Mmm , şey, mən.. Ac deyilsən? Hə, hə acmış olarsan artıq , səni nahara dəvət edirəm! Burada sendvic və makaronları ilə məşhur çox gözəl yerlər tanıyıram! Düzdür, çox daha dadlı yeməkləri də var amma tələbə olduğumuzu nəzərə alsaq geridə çox seçim şansı qalmır.. Nə isə , hə, nə deyirsən? gedək?
Mariya hardasa bir dəqiqənin hər saniyəsinə iki söz sığdıra bilən Adrianın qarşısında özünü niyəsə çox önəmsiz hiss etdi. İlahi, insanın bu qədər rahat və sərbəst davranması yəqin ki, çox xoş bir duyğu idi, hansı ki, Mariya bu duyğunu bir dəfə də olsun tam olaraq dadmamışdı. Təbii ki, Arturla " üç dilim tortu kim daha tez yeyəcək ?" yarışmasındaki qalibiyyətləri zamanı hiss etdiyi qısa ömürlü güvən hisslərini saymasaq.
- Çoxxx sağolunn, amma bu gün evə tez getməliyəm, yeni ev, yeni əşyalar.. Özünüz bilirsiniz də..
- Hə, hə, yerləşmə məsələsi.. Ok! Bu günlük sənə güzəştə gedirəm, amma sabah mütləq mənimlə gəlməlisən danışdıq ? Hə, bir də , unutmadan, bu "siz" rəsmiyyətini səndən bir daha eşitmək istəmirəm! Oldu! Hələlik!
O sözlərinə yaraşan tərzdə cəld hərəkətlə aşağı əyilərək Mariyanın sağ yanağından öpərək, yenə cəld hərəkətlə arxaya çönüb uzaqlaşdı. Mariya bərəlmiş gözlərini və təəccübdən yuxarı qalxmış qaşlarını düzəldib ətrafda taksi axtarmağa başladı..
Evin taxta qapısı öz cırıltısı ilə Mariyanı qarşıladı. Evin hər tərəfinə anasının yeni bişirdiyi göbələkli pizzanın qoxusu yayılmışdı.. Mariya bunu xoşbəxtlik qoxusu adlandırırdı. Amma bu gün o qədər "ilk" yaşamışdı ki, bir an