ayrılığı idi. Artur Mariyaya, Mariya da Artura söz vermişdi ki, valideynlərini itirdikdən sonra onlar bir birlərinə ailə olacaq, evlənib övlad hətta nəvə sahibi olsalar belə əlaqələrini heç zaman qoparmayacaqlar..
Mariya anasıgilin yanına enən zaman ayaqlarını pilləkanlara daha əminliklə atırdı artıq. Ev get gedə daha sevimli bir hal alırdı. Pilləkanın yuxarı mərtəbəyə qalxan divarına xanım Suzanna Mariyanın uşaqlıq rəsimlərini və ailəvi portretlərini asmışdı. Mətbəxdəki əlvan dibçək gülləri və pərdənin arasından sızan günəş şüaları məşhur saytlara yerləşdirilən şəkillərə bənzəyirdi..
- Nəhayət!
- Artur sənə salam deyirdi..
- O yaxşıdı? Anası nə edir? İndi böyük ehtimal, bizim bura köçməyimizə müxtəlif səbəblər yükləyərək içindəki paxılllıq hissini yatırmağa çalışır!
- Ana!
- Yaxşı yaxşı, mən ki , Artura bir söz demədim! Özüm də inana bilmirəm ki, o cür qadından belə ağıllı və mədəni oğlan necə doğulub!
Mariya Arturla çox yaxın olsa da onların anaları hər zaman səbəbi bilinməyə rəqabət içində olmuşdular.
- Boşqabları masaya daşı, atanın gəlməyinə çox az qalıb.
Dəqiqələr keçdi..Qürub edən günəş tamam yox olmazdan əvvəl Los Angeles küçələrinə ilıq nəzərlərini yetirirdi. Mariya mətbəxin pəncərəsindən bayıra zilləmişdi. Əlindəki sabun köpüyü ilə asta asta əllərini sığallayan zaman, xəyalında Edvaxrı və onun şumal üzünü canlandırırdı. Sabah onu yenidən görəcəkdi. Görəsən yenidən ünsiyyət qura bilmək üçün nə etmək lazım idi? Sadəcə yanına gedib salam vermək kifayət edəcəkdi? Yoxsa burada hər şey qaydaya uyğun olaraq xüsusi aksiyon tələb edirdi?
- Mariya, atan bizi gözləyir, biraz tələs..
Mariya tez gözünü qırpıb tamam köpüklənmiş əllərini cəld suyun altına verərək təmizlədi. Və masaya doğru addımlarını sürətləndirdi. Tam oturacaqkən köçdükdən bəri ilk dəfədir çalınan qapı zənginin səsini eşidib duruxdu.
- Kimisə gözləyirdik ?
- Jeyms, kimi gözləyəcəyik? Hələ heç kimi tanımırıq..
Mariyanın atası sakitliyini qoruyaraq oturacağı arxaya çəkib masadan qalxdı.