cazibənin kimə aid olduğunu anladı. Təbii ki, Edvard! İlahi, insan necə bu əsəbverici və eyni zamanda bu qədər cazibədar ola bilərdi?!O, əlini havaya qaldırıb söz demədən üstü açıq maşınının yan oturacağına tərəf işarə etdi. Mariya əhəmiyyət verməyib yoluna davam etmək istəyəndə
- Naz vaxtı deyil, Mariya, əyləş, səni mən aparacağam!
- Bunu sənə kim deyib?
Edvard avtomobilindən düşərək düz Mariyanın qabağında dayandı, Əllərini belinə qoyub başını yuxarı qaldıraraq narazı şəkildə salladı.
- Mənə bax, gözəllik, anam xahiş etdi ki, bu gün səni mən aparım, ok? "Xoşgəldin" semfoniyasının son parçası imiş. Həm də, sənə demək istədiyim şeylər var. Gəl!
Çox dil tökməli oldusa da axır ki, Edvard bu inadcıl gözəli razı sala ildi. Yolda bir kəlimə də olsun danışmamasından bunun sadəcə bir bəhanə olduğunu anlayan Mariya , onun , anasının sözünə niyə bu qədər önəm verib , ondan qorxduğunu anlamadı. universitetin həyətinə girən zaman Mariya ağaclardan birinin altında dayanıb kitabın arxasından onları süzən Adrianı görüb gülümsədi. Onun gülümsəyişi vecsiz görünən Edvardın diqqətindən yayınmadı.
- Siz tanışsınız?
- Nə? Kimlə?
- Adrianı deyirəm.
- h..Hə, dünən tanış olduq, ayaqüstü də olsa..
- Ondan uzaq dur!
- Sən həmişə belə əmrlə danışırsan?!
- Bu sadəcə məsləhət idi.
- Məsləhətlərini özünə saxla.
Edvard maşını qəflətən saxladı və Mariyaya tərəf çöndü.
- Ondan uzaq durmağın sənin üçün daha yaxşı olar. Gördün, indi sadəcə məsləhət verdim, əmrsiz. İndi gedə bilərsən.
Mariya heçnə demədən qapını hiddətlə açıb eyni tərzdə də çırparaq Adrianın yanına gəlib yamaçların üzərində əyləşdi.
- Ooo, yeni dostlar?
- O mənim dostum deyil!
- Məncə də olmamalıdır..
- Bilirsən, səhər səhər bu qədər nəsihət bəs etdi!
- Ey, ey ,yaxşı, sadəcə dünən dediyim tələ söhbətini unutmamağa çalış, ok?
- Hə, ağlımdadır! Burda isə tələlər açıq aşkar görünür! Hələ həmin tələlər qadağa da qoymağa cürət edir!
- Yaxşı, indi çox hirslisən, biraz sakitləş. Dayan,dayan.. Nə qadağa?
- Səninlə