Filmlərdə də çox vaxt bucür olur axı. Ən sakit və zərərsiz görünən obraz axırda manyak çıxır. Yox , yox, ona güvənmək olmaz! Bəs birdən hər şey əksinə oldu? Ya bütün bunlar sadəcə onun mənasız qorxuları idisə onda necə? Bu Adriana böyük haqsızlıq olardı..
- Niyə bir şey demirsən? Sənə nə olub axı? Yəni mən bu qədər qorxunc biriyəm? Eeey? Mariya!
- Hə..Bağışla..Yaxşıyam, sadəcə..
- Relax, başa düşürəm, hələ yenisən, təbii ki, hər kəsə birdən birə güvənmək olmaz.. Gəlirsən?
Mariyanın bu dəfəki gülümsəməsində şübhə və qorxu yox idi.Ta ki, Adrian açarı kilidin içərisində fırladarkən ətrafa yayılan sirrli əks sədanı eşidənə qədər..
- Hey! Salaam! Evdə kimsə var? Deyəsən heç kəs gəlməyib hələ.
Mariya uzun və dar dəhlizdə yavaş yavaş addımlamağa başladı. Sol tərəfdəki mətbəx qapısından içəri nəzər yetirdi. Soyuducunun üzərində çoxlu kiçik not kağızları və Adrianla bir qadının rəsmi asılı idi. Çox güman ki, bu, onun anası idi. Mətbəxdə ürküdücü səliqə səhman hökm sürürdü. Yerdə, masanın üzərində, pəncərə kənarında, heç bir yerdə bir dənə də olsun artıq detal tapmaq mümkün deyildi.
- Rahat ol, əllərimi yuyub gəlirəm. Nə isə lazım olsa çəkinmə..
Mariya bir anlıq fikrə daldı. Burada insanlar nə qədər səmimi olur olsun heç birinin simasında sevimli Arturun şirinliyi və sevgi dolu baxışları yox idi. Bəlkə də onu birdən birə xatırlamasına səbəb Mariyanın içindəki onu tərx etməyən gizli qorxu hissi idi. Əlində bərk bərk tutduğu telefonun ekranına baxan zaman ürəyindən keçdi ki, ona zəng etsin..
- Hə, darıxmadın ki?
Mariya səssizcə yaxınlaşan Adrianın səsindən diksindi.
- Y..Yox.. Hə, indi nə edəcəyik? Burada insan yaşamır sanki, hər yer o qədər..
- Təmiz? Hə, mən təmizliyi çox sevirəm, evdəkilər də bu xüsusiyyətimə hörmətlə yanaşırlar, əks təqdirdə dava , səs küy yaranır.. Hahaha! Niyə elə baxırsan? İlahi, sən necə də safsan, Mariya! Hə, de görüm ürəyin nə istəyir? Nə hazırlayım sənə ?
- Fərqi yoxdur..
- Mmm, mən makaronu məsləhət görürəm! Bu işi çox yaxşı