qurbanına çevrildiyini heç cürə qəbul etmək istəmədi. Ehtiyyatla gecə çıxarıb başının altına yastıq əvəzi qoyduğu pencəyini götürərək aradan çıxmağa hazırlaşarkən, şalvarının əyninə həddən artıq böyük olduğunun fərqinə vardığından şalvarının bel hissəsini bir qıraqda toplayıb əli ilə saxlamalı oldu..
Evlərinin olduğu küçəyə doğru burularkən saatın əqrəbləri 05:48 'i göstərirdi. "Bu vaxt hələ heç kəs oyanmaış olmaz, otağıma keçib sakitcə uzanacağam, sonra yaxşıca bir duş və hər şey qaydasına düşəcək! Hə Hə! ". Aşağı doğru tökülən şalvarının cibindən açarını çıxarıb valideynlərini oyatmadan otağına keçə bilmək üçün maksimum dərəcədə səssiz olmağa çalışdı.
"Ohh! Şükür Tanrıya. Nəhayət otağımdayam! Saat 13:30 da Benjaminin nigah mərasimi keçiriləcək, sonra isə parti. Dərhal özümü toplamayılam. " . Castin Pencəyini çarpayısının üzərinə atıb vanna otağına keçmək istəyərkən qarderobunun qapısındaki öz əksini görüb az qala qışqıracaq dərəcədə geri sıçradı. " Bu nə zibildir!" cümləsini bitirdikdən sonra gözləri bərələn Castin həmin gün ilk dəfə səsli düşündüyünü və dəyişiminin təkcə vücudunda olmadığını anladı. Əlləri ilə ağzını qapadı və gözlərini möhkəm sıxdı.
Gözlərini açdı, saçlarını geriyə doğru sığalladı və qapısını kilidləyib yenidən aynanın qarşısına keçərək öncə köynəyini, sonra şalvarını çıxararaq özünə baxdı. İndi bu bədəndə içindəki ruhundan başqa Castindən geriyə heçnə qalmamışdı. Qabarıq sinə, incə , gücsüz qollar, nazik bel, uzun saçlar, uzun kirpiklər, zərif və dik burun..
"Pərvərdigara! Mən indi nə qələt edəcəyəm?! Bu zibili necə düzəltmək olacaq?" Castin əlləri ilə bədənini qapatmağa çalışaraq özünü çarpayısına, nazik adyalının altına ataraq yastığını dişləyib içindəki hirsini boğmağa çalışdı.Adyalın altındaki boğucu qaranlıqda fikirlərə qərq olarkən yuxuya necə getdiyini hiss etmədi.
- Zibil!! Uşaqlar oyanın, saat ondur! Lənət olsun! Yatıb qalmışıq, Aleks,Robert, oyanın!
- Mmm, nə olub, niyə qışqırırsan?!
- Hələ bir soruşursunuz da! Dünən sizə