böyük ehtimal Adrian idi, başını arxaya çevirdi və Mariyanın altında gizləndiyi pəncərəyə doğru zillədi.Mariya cəld başını aşağı əyib bir əlini dodaqlarının, digər əlini isə az qala ağzından çıxacaq ürəyinin üzərinə qoydu. Mariya həyatı boyu dadmadığı bu möhtəşəm qorxunun təsirindən göz yaşlarının quruduğunu hiss etdi.. Adrianın evdən çıxması iradəsiz qalmış ayaqlarına cəsarət verərək çətinliklə də olsa ayağa qalxmasına və barmaqlarını divardan ayırmayaraq qapıya tərəf üz tutmasına səbəb oldu. Budur, o düz qapının qarşısındadır. tutacaqdan yapışsa da onu əyməyə ürək etmirdi. Birdən qapı açılmadı? Birdən, birdən,birdən! Lənət olsun, şübhələnmək üçün artıq çox gec idi! Bütün ehtimalları dəyərləndirmək lazımdır. Qapı tutacağının yavaşdan eşidilən səsi açılan kilid səsi ilə sonlandı. Tanrıya şükür! Qapı açıqdır! Amma bir dəqiqə.. Axı bu necə? Yəni çox məntiqsiz deyil? Nə isə, Mariya, yenə başlama! İrəli, irəli! Dəhliz tanış idi, gəldikləri eyni evdə idi. Mariyanın evindən kilometrlərlə uzaqda yerləşən bu lənətə gəlmiş ev! Günorta evin geniş pəncərələrindən düşən işıq evi təravətli göstərsə də gecə eyni tərifə layiq görünmürdü. Dəhlizin çıxış qapısına yaxın hissəsində tez tez közərən kiçik lampa evin ümumi aurasına tük ürpədən bir aura həbs etmişdi.Mariya çox astaca, demək olar ayaq barmaqlarının üzərində, titrəyərək qapıya tərəf addımladı..Qapını açdı və ışıq gəlməyən qaranlığa doğru var qüvvəsi ilə yüyürməyə başladı..Nəfəs nəfəsə qalmışdı, amma dayanmaq olmazdı..Mariya ətrafı demək olar görmürdü amma qollarında hiss etdiyi inci cızıq ağrılarından ağacların aralığı ilə qaçdığını anlaya bilirdi. " Biraz daha, biraz daha! Dayanma! Qaç, Mariya qaç!" Gecənin qulaq batıran səssizliyi ilə lənətlənmiş bu meşədə Mariyanın tez tez gedib gələn qırıq nəfəslərinin əks sədasından başqa heçnə eşidilmiridi.. Mariya ola bildiyincə sürətli qaçdığı üçün birdən birə çırpıldığı bu çox da sərt olmayan şeyin nə olduğunu ancaq yerə yıxıldıqdan sonra anlaya bildi. Altdan yuxarı yavaşca