a süszdü, qarşısında dayanan üzü görünməyən insanı..Və ola bildiyincə ucadan qışqıra bilmək üçün dərindən nəfəs aldığı zaman ağzının üstünü bir əl qapatdı..
- Şşş, Mariya, mənəm, Edvard!
Mariya qulaqlarına inana bilmədi.
- Aman Tanrım! Edvard? İlahi! Bu sənsən? Sən?.. Sən,məni necə?
- Şşş, yavaş danış, hamı səni axtarır, əmin olmadığım üçün polislərə bir şey demədim, amma sizi birlikdə gördüyüm üçün ağlıma gəldi ki, bu alçağın evinə gəlim baxım. şübhə çəkməmək üçün gecəni gözlədim.Sakitləş, hər şey qurtardı..
Mariya sinəsinə yayılan rahatlığı o qədər dərindən hiss etdi ki, bədəninə yayılan qəribə yorğunluğun təsiri ilə özünü edvardın qollarına buraxdı..
- Şükür Tanrıya..Edvard! Amma bir dəqiqə..
- Mariya, suallarını sonraya saxla, getmək vaxtıdır, mənə tutun, səni daşıyacağam, gəl, bu tərəfdən..Mariya o qədər taqətsiz qalmışdı ki, özünü onun ixtiyarına buraxaraq gözlərini yumub qolunu Edvardın boynuna dolayaraq addımladı.Ayaqlarını basdıqları otların yumşaq xışıltısından başqa gecənin yuxusunu bozan tək səs eşidilmədi. Mariya , böyük ehtimal aldığı zərbənin təsirindən açılmaqda çətinlik çəkən göz qapaqlarını bir birindən zorla ayıran zaman Edvardın çininə söykəniyi boynunu düzəldərək görüntünü dəqiqləşdirməyə çalışdı.
- E..Edvard, biz deyəsən səhv gəlmişik - Dərhal dayandı və Edvardın qolundan tutub arxaya tərəf dartdı səsini biraz da alçaldaraq.- bu..bura həmin evdir, Edvard biz səhv istiqamətə gəlmişik, dərhal qayıtmalıyıq, gəl, tələs, tez , tez!
Edvard Mariyanın arxaya tərəf dartdığı qolunu yenidən özünə,amma bu dəfə daha sərt bir şəkildə çəkib Mariyanın biraz irəli itələnməsinə səbəb olaraq iki qolunu arxadan tutdu.Evin açıq qalmış giriş qapısına düşən ay işığının altında , teatr səhnəsində solo performans göstərən aktyor kimi görünürdü Adrian.
- Edvard! Odur! Edvard,görürsən,bu Adriandır! Dayan, burax qolumu sən nə edirsən? İlahi! Aaaaaaaa! Aaaaaaaaaaaaa! Kömək ediin!
- Səsini boş yerə tükətmə, burada səni heç kəs eşidən deyil.
Mariya yaşadığı