..görüntünün bulanıqlığı get gedə aydınlaşmağa başlayırdı.Mariya gözlərini daha da möhkəm bərəltdikcə gözündəki tor pərdəsi təmizlənirdi sanki..qaranlıq otağın sadəcə qapı tərəfində qapının altından sızan cüzi işıq sezilirdi.Görüntülər get gedə yerinə oturur, bu gün nələr baş verdiyi yavaş yavaş beynində şəkillənməyə başlayırdı..Ən son başına aldığı zərbəni xatırlayan mariya zərbəni yenidən almış kimi qəflətən "Kömək..kömək edin!!" deyə qışqırmağa başladıqdan saniyələr sonra bunun yaxşı fiki olmadığını düşünüb qəflətən də səsini uddu.. "İlahi! mən haradayam? Bura haradır? " . Qollarını qayaq edib pəncərə tərəfə qədər süründü, asılmış pərdəni qırağa dartaraq harada olduğunu anlamağa çalışdı. Zülmət səma bütün çılpaqlığı ilə səhnəyə atılan ayın işığı ilə taclandırılmışdı.. Mariya qolunu işığa tərəf tutub saatın neçə olduğunu bilmək istəsədi. Zorla görünən əqrəblər 02:45 `i göstərirdi.. "Aman Tanrım" deyərək içini çəkdi qorudan titrəyən əlləri ilə ağzını tutaraq.. "Gör neçə saat keçib, mən indi nə edəcəyəm?! Ah..Evdəkilər böyük ehtimalla dəli olublar! Amma bu bir tərəfdən də yaxşıdır..Yəqin ki, artıq polisə xəbər veriblər.Axtarışlar aparılır, mənim Adrianla birlikdə getdiyimi görən biriləri mütləq olub..Ən azından Edvard..Çox keçməz, taparlar məni..Belə, Mariya, sakitləş.." Dərindən bir neçə dəfə nəfəs aldıqdan sonra başında hiss etdiyi kəskin ağrının get gedə artdığının fərqinə vardı amma dəhlizdən eşidilən ayaq səslərini eşidən zaman qorxudan ağrı hissini unutdu.. Səsini çıxara bilməyəcək qədər aciz idi, əldən bir şey gəlmirdi. O tək idi və müdafiə üçün heç bir şey yox idi..Ayaq səsləri getdikcə uzaqlaşdı və uzaqdan çırpılan qapı səsi eşidildi..Mariya altında oturduğu pəncərənin küncünə qısılaraq başını biraz qaldırdı. Ətraf qaranlıq olduğundan görüntü demək olar olmasa da , həyətə düşən ay işığı gəzişən insan siluetini aşkara çıxarırdı. Addım səsləri birdən kəsildi və Mariya həyəcanla aldığı nəfəsini dayanan addımla bərarəb tutdu, üzü seçilməyən bu siluet, ki, o,