dedi. Castin və Aleks əvvəl bir birinə baxsa da sonda hərəsi bir qurtum alıb üzlərini var qüvvələri ilə turşutdular. Bu sırada xanım Ameliya içəri otağa keçmişdi. üzərindəki taxtaları rütubətdən şişib parçalanan sandığının qapağını açıb nə isə axtarırdı.
- O nə edir? ( Castin piçıltı ilə soruşdu)
- Görəcəyik
Xanım Ameliya aradan beş dəqiqəyə yaxın vaxt keçdikdən sonra əlində otuz santimetrə yaxın qalınlığındaki bir kitabla geri qayıtdı. Castinlə Aleks təəccüblə bir birinə baxdı Castinin içində bir ara ümidsizlik yarandı. "İlahi! Gör kimlərdən kömək umuram. Bu qocaq qadının ağlının çoxu uçub, indi də əlində Tanrı bilir neçənci əsrdən qalmış kitabla geri qayıdıb ki, mənə kömək etsin" deyə qəlbindən bir anlıq keçirsə də sonra bir özünə baxdı və imkansızlıq deyə bir şeyin olmadığını xatırlayıb qəlbinə yenidən ümid toxumları əkdi.
- Nənəcan, o əlindəki nədir elə?
Xanım Ameliya əlindəki kitabı yerə oturmazdan əvvəl aşağıya tulladı və yerdən qalxan toza əhəmiyyət vermədən ardınca özü də əyləşdi.
- Bu, sizin dərdinizin