qucaqlayıb öpdükcə öpsün... Amma bu qəfil xəbər... Bu ağlasığmaz hadisə... Bu tükürpədən intihar...
Daha İlahə yox idi. Dünyanın ən gözəl, ən qayğısız, ən şən bir qızı heç kəsin gözləmədiyi halda həyata əlvida demişdi... Niyə, nə səbəbə bəlli deyildi... Atasının yaxın qohumuna deyikli olduğu halda, firavan gələcəyinin zəmanəti ola-ola qəfildən yoxsul bir şəxsə qoşulub qacmaqla özünü bədbəxt etmişdi, dünyanın naz-nemətlərinə həsrət qoymuşdu... Amma sevgisi böyük idi axı Ramilə. Oböyük sevginin belə bir sonu olmamalıydı. Bəs niyə, nə səbəbə bu, baş vermişdi?
Həyətdə iri çadır qurulmuşdu. Ehsan verilirdi.
Beşmərtəbəli binanın 2-ci blokunun 4-cü mərtəbəsindən ağlaşma səsi gəlirdi. Bu gün İlahənin üçü idi...
Bacısını itirməsi azmış kimi, İnarə indi də atasıyla anasının arasında qalmışdı. Valideyinlərinin halı yaxşı deyildi. Qorxurdu onlara görə. Xüsusən ürəyi xəstə olan atası üçün narahatlıq keçirirdi. Onsuzda dünyası daralmışdı, valideyinlərinə də nəsə olsaydı, daha niyə yaşayırdı ki?!
Otaqlardakı şkafın, dolabın, servantın, televizorun üstü ağ mələfə ilə örtülmüşdü. Yerə xalça-palaz döşənmişdi. Divar boyu qadınlar otrub ağlaşırdı. Anası Güllü hər içəri girib çıxana qoşulub hönkürür, az qala havalanmış kimi təkrarlayırdı...
- İnsafsız köpəyuşağı, bədbəxt etdilər balamı Acından köpük qusan alçaqlar, öldürdülər qızımı...
İnarə anasını sakitləşdirməyə cəhd edir, ona suya damcıladğı valerian içirdirdi.
Gülü özünü unutsa da, arabir ağlamağa ara verəndə qızını həyətdəki çadıra yollayırdı..
- Get gör kşi neynəyir, ondan nigaranam.
İnfarkt keçirmiş ömür-gün yoldaşı Rais üçün belə ağır dərdi çəkmək, təbii ki, müşkülə dönmüşdü. Hər an nəsə baş verə bilərdi...
İnarə də cəld həyətə düşür, çadırda lap ayaqda oturmuş atasına dəyib yenidən yuxarı çıxırdı...
Özü daha ağlaya bilmirdi. Üç günə bütün göz yaşını axıtmışdı deyəsən...
...Kostyumda, qalstukda bir kişi çadıra girəndə Rais ayağa durdu, qucaqlaşdılar.İnarə tanımadı gələni. Ancaq münasibətlərindən gördü ki,