, aralarıçox yaxındır.
Atası neft şirkətində işləyirdi, həmişə geyib-keçinir, xidməti maşınla gedib-gəlirdi. Amma indi sanki kişinin beli bükülmüşdü. Hər dəfə tərtəmiz taraş edilən üzünü ağ tüklər basmışdı.
İnarə aralıda olsa da onların nə danışdıqların eşidirdi.
- Ay Rais, bağışla, indicə xəbər tutmuşam... Moskvada idim... Bu nə iş idi, heç ağlıma sığışdra bilmirəm...
- Demə, ay qardaş, demə. Belim qırıldı...
- Səbəb nədir bəs, ay Rais?
Valah, heç nə bilinmir. O oğraşı basdırmışdım içəri, dedim, yəqin qızı incidib-eləyiblər, onçun bu işi tutub. Narkoman idi də alçaq. Gül kimi qizi bədbəxt elədi...
İnarə atasına yaxınlaşa bilmədi, geri qayıtdı. Bu (narkoman) söhbəti görən, hardan çıxdı? Axı Ramilin narkoman olması barədə heç vaxt evlərində söhbət getməmişdi.
Beton pillələrlə qalxmağa başladı. Bu pillələrdə o qədər ötüşmüşdülər ki, İlahəylə.. Kim tez həyətə düşəcək, kim tez evə qalxacaq... Gah bu onu keçmişdi, gah o bunu... Bəzən biri büdrəyib yıxılmışdı, bəzən dəmir məhəccərə dəyib əzilmişdir.. Amma bu məşğuliyyətlərindən heç vaxt qalmamışdılar.
Ayaq saxladı... Hər addımı bir xatirə idi. İnsan yaşa dolduqca ölmüş uşaqlığını, ölmüş gəncliyini xatırlayır, için-için ağlayırdı. Amma ölmüş yaxınının xatirəsi qədər ürəyi dağlayan heç nə ola bilməzmiş, sən demə...
Blokun divarları yarıyacan yaşıl rənglə rənglənmişdi, yuxarı hissəsinə əhəng vurulmuşdu. Əhəngli yerdə divar cızılaraq yazılmışdı; <<Nabran super idi. İ2.24 iyul 1995-ci il >>.
Bunu o vaxt Nabrandan qayıdanda əyri, iri mismarla İlahə yazmışdı. İşə bax üstündən 2 ilə yaxın vaxt keçmişdi. Elə bil dünən idi. Ataları məzuniyyət götrüb ailəni Dostluq turist bazasına aparmış, düz bir həftə ləzzətlə istrahət etmiüdilər. Dəniz, qəzmar günəş, sıx meşə, kükürdlü bulaq... Səhər günəş doğmasına, axşam batmasına birlikdə tamaşa etmələri... Atalarından üzməyi öyrənmək cəhdləri... Ləzgilərdən aldıqları alça lavaşanı dişlərini qıcayaraq yemələri... Meşədə ocaq qalayıb nərə balığından kabab çəkmələri... Heç evə