qayıtmaq istəmirdilər...Qayıdan günü hər iki bacı burunların sallayıb ata-analarından küsmüşdü ki, bizi niyə aparırsınız.
Divara yazılmış İ2 işarəsi bacılara işarə idi. Onlar özlərini belə adlandrırdılar. Birdə görürdün atalarına belə deyirdilər..
- Ata İ kvadratı dondurma istəyir.
Yaxud analarına gileylənirdilər..
- Ana, bəsdir də İkvadratı istismar etdin! Adamı nə qədər işlədərlər e!
Nabrandan qayıtdıqdan sonra da, bir müddət dillərində Nabran bitib qalmışdı. Çox xolayırdılar Nabran xatirələrini yaxınları ilə bölüşməyi...
Təkcə xatirələrdən birini gizləyirdilər hamıdan. Onu yalnız öz aralarında yada salırdılar. Bir dəfə ata-anaları yeməkxanaya getməmişdilər, bunlar ikilikdə gedəsi olmuşdular, iki oğlan yeməkxanadan ta ki, qaldıqları otağın qapısına qədər bunlardan əl çəkməmişdi. Onlardan biri dil boğaza qoymadan deyirdi...
- Qızlar, istəyirsiz, sizin üçün bazarı bağlatdıraq, istəyirsiz, texnikuma girək..
Gərək ki, bu sözləri <<Alma almaya bənzər>> filmindən götürmüşdü... O oğlanlarda nəsə bir şirinlik var idi. Növbəti günlərdə onları harda görürdülərsə, pıqqıldayıb gülürdülər. Dəhşət gülməli hərəktlər çıxarırdılar, sanki komik aktyorlar idilər. Uzaqdan-uzağa biri ürəyini tutub büdrəyirdi, guya sevgidən birtəhər olub...<<Kişi tayfası ilə>>elə də arası olmayan İlahə etiraf edirdi ki, onları görməyəndə darıxır... Hətta bir dəfə onlardan biri İlahənin ovcuna sevgi məktubu da basmışdı...Adlarıda qəribə idi oğlanların, Elvar, Elqal.
Dəhşətdir, o vaxt, o nabranlı günlərdə kimin ağlına gələ bilərdi ki, İlahə heç iki il keçməyəcək, həyatla vidalaşacaq...
Blokla qaçışan uşaqlar yüngülcə toxunaraq İnarəni xatirələrdən ayırdılar.
O yuxarı çıxmağa davam etdi.
Açıq qapnın qabağında o qədər ayaqqbı düzülmüşdü ki, hər dəfə içəri girib-çıxanda boş yer tapıb ayaq qoymaq çetinlik törədirdi ona...
Anası sakit-sakit ağlayırdı, ara-sıra da təkrarlayırdı...
- Acından köpük qusanlar... Bədbəxt etdilər balamı..
İçəri qara örpək bağlamış bir hamilə gəlin girdi. İnarə key