Solmuş çiçək, sönmüş çıraq... Və ölmüş insan...
Yox... O uşaqlıqlarının rəhg bolluğundan indi əsər-əlamət qalmamışdı... Elə bil, zülmət bir dünyada idi. Ha çabalayırdı, ha əl atırdı, qopa bilmirdi...
Ən pisi isə o idi ki, o işıqlı dünyada onlar iki nəfər idilər, bir almanın iki üzü kimi bir-birinin bənzəri olan iki bacı. İndi isə o, tək-tənhaydı...
Uşaqlıq ağlıyla həmişə daim dördlükdə olacaqlarını düşünərdi. Atası, anası, bacısı və o... Ata işə gedəcək, ana ev təmizləyəcək, biş-düş edəcək... Onlarda bütün günü birlikdə oynayacaq, hey küsüb-barışacaqlar. Axşam hamılıqla şam edəcək, televizora baxacaqlar... İstrahət günlərində isə böyük həvəslə ya gəzməyə, ya qonaq gedəcəklər...
Ataları həmişə evə gələndə onlara nəsə alıb gətirərdi... Müxtəlif ölçülü gəlinciklərdən tutmuş dadlı şirniyyatacan... Qızlarının arasənda bir yaş fərq osa da, aldıqlarını həmişə eyni edərdi ataları. O da bu eyniliyə görə özünü bacısıyla həmyaş sayardı...
İlahə birinci sinfə gedəndə o ağlayıb özünü yerə vurmuşdu ki, mən də gedirəm. Bacısı da iki ayağını bir başmağa dirəmişdi ki, İnarəsiz heç yana gedən deyiləm...Hətta ataları məktəbin direktoru ilə razılığa gəlib bir müddət onların eyni parta arxasında əyləşməsini də təmin etmişdi.
Bacısı kimi, o da özünə ağ köynək, qara yupka və çiyindən asılan çanta aldırmışdı. Yalnız bir aya yaxın müddət keçdikdən sonra onu başa sala bilmişdilər ki, sən məktəbə hələ gələn il gedəcəksən, indilikdə isə İlahəgilin dərslərinə getməklə uşaqlara mane olursan...
Olduqca gözəl olsalar da, bacılar sısqa, fiziki cəhətdən zəif idilər. Vlideyinləri İnarənin bir il tez məktəbə getməsini sağlamlığına ziyan verəcəyindən qorxaraq özləri istəməmişdilər...
Yalnız universitet illərində İlahənin qəfildən Ramil adlı tələbə yoldaşına qoşulub Sumqayıta qaçması ailələrini natamam qoymuşdu. Bunu qəbul etməyən valideyinləri böyük qızları ilə barışmamışdılar, get-gələ icazə verməmişdilər...
Yenədə iki-üç dəfə məqam düşmüşdü ki, İnarə sevimli bacısını görə bilsin, onu