qarşısında oz borcunu verir...
Yenə yaxşı ki, bu yas mərasimi var. Atasıyla anasının başı qarışmışdı...
Ölüm sənədlərini düzəltmək, lünü məsciddə yudurdub kəfənləmək, savadlı molla tapmaq, qəbirstanlıqda yer götürmək, qəbir qazdırmaq, həyətdə çadır qurmaq, ayın-oyun alıb ehsan süfrəsi açmaq... Sonradan isə, yeddiyə, cümə axşamlarına, qırxa hazırlaşmaq... Qəbirin üstünü götürmək,... Bütün bu məcburi və zəruri proseslər itkiyə düçar olmuş ailənin üzvlərini, bir növ, onların başını qatır... Qoy ölümüzü yaxşı götürək... Qoyehsan süfrəmiz hamınınkından üstün olsun... Qoy başdaşı bahalı mərmərdən düzəldilsin... Qoy bunu edək, qoy onu edək...
Və beləcə özləri də, his etmədən, yaraları qaysaqlanır...
İnarə evə qayıdanda anasını hıcqıra-hıcqıra ağlayan gördü.
- Küsülü idik. Mən də, kşi də onun o ac köpəyoğluna getməsinə razı deyildik, sən ki bilirsən, Ayaza vermək istəyirdik qızı. Kişinin xalası nəvəsinə. Lap o ac köpəyoğluna qoşulub qaçanda da deyrdim ki, ay qızım, daşı tök ətəyindən, qayıt gəl evimizə. Biz də səni bağışlayarıq, Ayazın da qəbulusan. Deyirdi, yox, ay ana mən onu sevirəm. Deyirdim,ay qızım, acqarına cındır pal-paltara nə sevgi?! Bəyəm atan səni belə böyüdüb?! Bəyəm indiyənəcən bir ehtiyac görmüsən?! Şahzadə kimi yaşamısan. Bəs indi bu nə dilənçilikdi, nə rəzalətdir?! Məni ələ almaq istəyirdi. Deyirdi ki, uşaqlarımız olandan sonra ata da, sən də bizimlə barışacaqsınız...Vay balasız qalan balam! Nakam bədbəxt balam!
İnarə nə qədər dilə tutsa da, anasını sakitləşdirə bilmədi. Axırda Reyhanı çəkib otaqdan çıxartdı ki, bəlkə anası onu görməsə sakitləşər...
Həyətə baxan eyvana çıxdılar. Bir müddət çadıra gəlib-gedənə tamaşa etdilər.
- Niyə öldürdü ki özünü?
Reyhanın bu sualına İnarə çiyinlərini çəkdi..
- Nə bilim... Ayın on dördü qəfil gəldi. Qoşulub getməsinin düz bir illiyi idi. Gəldi, küçə eyvanına çıxıb yenə də, uşaqlıqdakı kimi, yoldan keçən maşınlara ,,Bu mənim, o mənim,, dedi. Ana yarpaq dolması bişirmişdi, qazandança bir-ikisini iştahla yedi.