yas çadırına yaxınlaşdı, sırada boş yer tapıb bir yanını səkiyə qaldıraraq dayandı.
- Ay da, nə qəşəng cipdir, - söyləyərək Reyan diqqətlə avtomobili süzməyə başladı. İnarə də maraqla baxdı. Hamının diqqətini cəlb edən avtomobilin ətrafı bir anda uşaqlarla doldu. Onlar ağızlarını açıb, bu ,,möcüzə,,yə dörd tərəfinə dolaşmaqla baxmaqda idilər.
Nəhayət, qapı açıldı, içəridən qara eynəkli, yaraşıqlı bir gənc çıxdı, çadıra keçdi. Reyhan dərhal soruşdu ..
- Bu kimdir?
İnarə indiyə qədər nə bu cipi, nə də bu gənci görmüşdü.
- Tanımıram, - dedi, özündə də maraq oyandı ki, bu, kim ola bilər.
Reyhan baxışlarını heç cür avtomobildən ayıra bilmirdi..
- Necədə mənə tanış gəlir...
Avtomobil elə parıldayırdı ki, deyərdin zavoddan bu dəqiqə çıxıb. Görünür təzəcə yuyulmuşdur...
Bir oğlan uşağı gəlib İnarəni səsləməsəydi, onun baxışları heç cür cipdən qopmayacaqdı..
- İniş anan səni çağırır.
Ağlaşma olan otağa keçəndə anasının ağlamaqdan qızarmış gözlərini görüb yenə narahatlıqla deyinməyə başladı.... ,,Olmaz axı sənə... Bir az toxta da,,
Anası Reyhanı soruşdu cavabı gözləmədən də söylədi..
- Düş gör kişi necədir. Dərmanlarının vaxtı keçr. Tovla çıxart yuxarı. Ac-susuzdur. Bir loxma da cörək yedirt ona...
Dəhlizə kecəndə İnarənin gözü ayaqqabısını geyinən Reyhana sataşdı, onnan nə əcəb belə tez getməsinin səbəbini soruşdu. Oda bunu hamiləliyi ilə, halsızlığı ilə izah etdi, söylədi ki, Azər məni yola salıb özü hələ burda olacaq. İnarə ,,Gəl, səni həyətəcən ötürüm,, dedi.
Pilləkənlə yenicə düşməyə başlamışdılar ki, birdən Reyhan ayaq saxladı..
- İstəyirsən deyim, o ciplə gələn oğlan kimdir. Biz yığışan gün İlahə onun maşınına minib getmişdi.
İnarə yerindəcə donub qaldı, təccüblə Reyhanın gözlərinin içinə baxdı.
- Nə?! Ola bilməz! İlahə nəyə görə onun maşınına minməliydi ki?!
Reyhan sözlərini isbatlamağa başladı..
Allah haqqı düz deyrəm! Biz filarmoniyanın yanında görüşəndə hiss etdim ki,o maşın bizi izləyir. Oğlan şüşəni salıb baxanda ürəyimdə dedim ki,nə gözəl