İlahə siniflərindəki qızların hamısından üstün idi. Həm gözəl-göyçəkliyinə, həm savadına, həm də imkanlarına görə. Reyhanın həyat yoldaşı Azər o vaxt İlahədən ötrü dəli-divanəydi. Nə səbəbdən axı İlahə Azəri bəyənmiyib Ramilə getdi, bədbəxt oldu, Azər, bəlkə də,məhz İlahənin acığına onun ən yaxın rəfiqəsini aldı, xoşbəxt elədi. Özü gömrükdə işləyir, şəhərin lap göbəyində üçotaqlı gözəl bir mənzili, altında son model, Mersedesi var... Gör bir Reyhanı necə geyindirib-keçndirib! Necədə xoşbəxt ailələri var. Reyhan hamilədir, bu gün sabah da evlərindən körpə qığıltısı eşidiləcək... İlahə isə cavan yaşənda torpağa yem oldu...Ər evində bircə gün görmədi yazıq... Özünə qıydığı gün qəfildən ertədən gəlmişdi. Bir saatlıq. Nə günə düşmüşdü, ay Allah. O gözəlliyi necədə soldurmuşdu həyat. Keşkə İnarə biləydi ki, bacısı gedər gəlməzə gedir, tutub saxlayardı, qoymazdı o xarabaya qayıtmağa...
Dünyada insan özü qədər heç kəs pislik eləyə, qənim kəsilə bilməz.
Anasının səsi onu fikirlərindən ayırdı...
- Məni ən çox o yandırır ki, heç bir yadigarı qalmadı balamın. Elə bil, bir qonaq idi, gəldi, beş-on gün yaşadı, getdi...Barı bir körpəsi qalaydı... Onunla təsəlli tapaydıq...
Küncdə oturmuş Sərvinaz bibisi qıyya çəkdi..
- Balasız gedən balam, vay!!! Nişanəsiz geən gözəlim, vay!!!
İnarə anasının halını yenə pisləşdiyini görüb ona valerian içirtdi... Sonra yenə həyətə düşdü, çadıra yaxınlaşdı. Atasının bayaqkı tanışı getmişdi, indi kişi əllərini masaya dirsəkləyib başını ovuşdururdu. İnarə ona toxundu..
- Ata... Qurban sənə,bir az toxta. Axı sənə olmaz...
Ömründə ilk dəfə atasının ona zillənən baxışlarında bir yazıqlıq, ümidsizlik sezdi...
Həyat necədə qəribədir, bir gün səni təltif edir, sevincə bələyir. Başqa gün isə hər şeydən məhrum edərək dərdlərinlə baş-başa qoyur...
Çadıra bir neçə şəxs daxil odu, böyük qardaşı Raisə, gələnlər var qarşıla, söylədi...
İnsanlar dəstə-dəstə gəlib-gedirdilər. Qadınlar evə, kişilər çadıra... Hmı düşünürdü ki, bununla ölənin ailəsi