Çadırda adam həddindən artıq çox idi. İyun olsa da, havalar sərin keçirdi. Heç deməzdin ki, yaydır.
Bayaq parıltıdan bərq vuran avtomobildən düşmüş və hamının diqqətini cəlb eləmiş gənc keçib içəridə əyləşmişdi. 24-25 yaşı olardı. Siqareti ağzına aparıb gətirdikcə qolundakı enli, qızıl bilərzik alışıb-yanırdı.
Son dərəcə gözəl qoxusu olan ətir vurmuşdu. İstər-istəməz, çadırdakıların əksəriyyəti ona diqqət yetirməkdə idi.
Gənc içəridəkiləri süzür, baxışlarını mollada dayandrıb onun nə danışdığının fərqinə varmağa çalışırdı, Amma fikirini cəmləyə bilmirdi.
Qapının lap ağzında əyləşmiş Rais kişinin İlahənin atası olduğunu təxmin edib ona göz qoymağa başladı. Düşündü ki, valideyin üçün övlad itkisindən ağır nəsə ola bilərmi dünyada? Bir anlıq gözünün qabağına eyən bu vəziyyətə düşmüş, bükülmüş, üzü tüklənmiş atasını gətirdi. Ya da bacılığı Aynurənin öldüyünü təsəvvür etməyə çalışırdı... İnsan bu işıqlı dünyaya axı necə əlvida deyə bilər... Bu gözəllik - son dəblə geyinmək, ən bahalı avtomobilə, mobil telefona sahib olmaq, ən gözəl mülkdə yaşamaq, sağa-sola pul səpələyərək əsl həzz görmək - yəni bütün bunlara necə əlvida demək oar?!
Bu fikirlərdən ürəyi sıxıldı...
- Sqaretinizdən olar?
Yaninda əyləşmiş gəncin sualı onu fikirlərdən ayırdı. Azər idi, Reyhanın həyat yodaşı. Bayaq qəbir üstündə heç kəsdən utanıb-çəkinmədən hönkürərək ağlamışdı. Dalbadal siqaret çəkməklə nisbətən yüngülləşəcəyini düşünüb cibindəki siqaret qutunu boşaltmışdı. Odur ki, indi tanımadığı masa qonşusunun çəkdiyi bahalı siqaretdən dadmaq istəyirdi.
Oğlan siqareti ona uzatdı. Azər bir siqaret götrüb yandırdı, dərindən qullab vurdu. Nədənsə yanında əyləşmiş, ilk baxışdanca maddi zənginliyi hiss olunan bu şəxslə ünsiyət qurmaq,dərdini bölüşmək istəyi yarandı onda, ah çəkib söylədi..
- Heç adamın inanmağı gəlmir... Dünən sən vardın, bu günsə yoxsan. Nəyə lazımdı ki insan?! Heç nəyə!
Yenə də gözləri doldu. Qəhərli səslə -Heyif İlahədən, çox heyif. Tər bir çiçək idi, solmamış məhv oldu