YAZAR:AYSEL
Səhər yenə telefonda qurduğum saatla oyandım. Bu gün dərs yox idi. Ama mən həmişə tez durmağı sevirəm. Adım Zeynəbdi. 17 yaşındayam. Ailəm var ama yox kimi bir şeydi. Çünki 7 ildi ailəmi görmürəm. Məni 10 yaşımnan xalama veriblər. Özləridə Amerikaya gediblər. mənnən 8 yaş balaca bir bacım var. Leyla. Ama anam Amerikada qaldığı üçün ona ikinci ad qoyub. Anelina. Men ona ancaq Leyla deyirem. Esəbləşəndə isə Anelina. Arada bir telefonla danışırıq.
Yatağımdan qalxıb üstümü geyindim. O arada telefonum çaldı. Nərmin idi zəng eləyən. Nərmin mənim ən yaxın rəfiqəmdi. Bu saatda zəng eliyirsə deməli işi düşüb. Telefonu açıb "yenə nə olub?"dedim. Nərmin səbəbini bilmədiyim sevinclə mənə cavab verdi. "Zeynəb bu gün vacib bir gündü"dedi. "Bu gün 14 fevral deyil Nərmin. Ona görə həyəcanlanma"Dedim gülərək. Nərmin üçün tək bir həyəcanlı gün tanıyırdım o da sevgililər günü. "Daha vacib bir gündü. Cəmilin ad günüdü. evlərində parti verir. anamsa məni tək qoymur. Mənimlə gəlməyin üçün zəng vurdum"dedi tək nəfəsdə. Cəmil onun piskopat sevgilisiydi. Ama bütün qızlarla əlaqəsi vardı. Və çox varlıydı. "Gəlməyəcəyimi bilirsən"dedim. "Mənim istəyim səninçün heçnədi?"dedi. Off onu heç vaxt redd ede bilmirdim. "Yaxşı ama 2 saat oturacağıq. Harda? Nə vaxt?"dedim. "Saat 8-də hazır ol. Mən səni götürməyə gələcəm. Təşəkkürlər. "Dedi sevinc dolu səsiylə.
Telefonu söndürdükdən sonra aşağı düşüb xalama günlük işlərdə kömək etdim. Nə də olsa axşama çox var hazırlaşaram. Ama heç getmək istəmirdim. Cəmil qaranlıq işlərlə məşğul idi. Ona bu işdə dostu kömək edirdi. Murad adında dostu vardı və deyilənə görə ən tanınmış mafyanın oğlu idi. Hamı ondan qorxur. İndiyənə kimi də heç bir qızla ciddi münasibəti olmayıb. Qızlarla sadəcə zövq üçün bir yerdə olurdu.
Axşam saat 7-di. Yuxarı çıxıb geyinməyə başladım. Dar, qısa, qara paltar geyindim. Hündür qırmızı ayaqqabılarımı da geyindim. Saçımı açıq bıraxdım. Boy aynasından özümə baxdım. Pis olmamışdım. Qapının çalmasıyla aşağı düşdüm. Nərminlə