Eynən həmin boy-buxun, həmin arxaya atılmış şabalıdı saçlar, həmin qonur göz... Həmin mimika, həmin təkrarsız bədən qurluşu... Yəni tanrı bütün gözəllikləri Əsirgəmədiyi İlahənin birəbir oxşarını da yaratmışdır...
,,Bu ola bilməz... Bəlkə məni qara basır?,,
Tərəddütləri ilə bir müddət baş-başa qaldıqdan sonra, nəhayət, ağıl emasiyaları üstələdi, Özlüyündə təxmin etdi ki, demək İlahənin eynən özünə bənzər bacısı var imiş...
İnarə atasını dilə tutur, ancaq heç cür evə geib dərmanlarını içməyə razı sala bilmirdi.
Rza siqareti yandıranda əllərinin əsdiyini hiss etdi. Toxtaya bilmirdi. İlahə bütün gözəlliyi ilə sanki yenidən onun qarşısında dayanmışdı. Bütün ecazkarlığı, füsunkarlığı, sirri və sehri ilə...
İnsan da insana bu cür oxşayarmış! sanki bir almani iki yerə bölmüşdülər. Bu oxşarlığa başqa bir bənzətmə tapa bilmədi. Məhz elə bu cür.. sarılı-qırmızılı, parıltılı, iri, ilk baxışdan adamın ağzını sulandıran bir almanı sanki tən ortadan ikiyə bölmüşdülər...
Rza çətinliklə Azərdən .. - Oqız kimdir? - soruşdu.
Azər.. İnarədir, rəhmətliyin bacısı, - söyləyəndə Rza bayaqdan öz-özünə təkrarladığı sözləri dilinə gətirdi..
- Tanrım, adam da, adama bu cür oxşuyarmış...
Azər ah çəkdi..
- Hə çox oxşayırdılar bir-birinə. İnarə bir yaş balacadır İlahədən. Məktəbdə elə olurdu, onları səf salırdıq... Bir dəfə...
Azər dodağına təbəssüm qonmuş halda nısı danışmağa başladı. Ancaq Rza onu eşidəcək halda deyildi. Ömründə İlahə qədər ağlını başından alan qadın olmamışdı.
Onu tapanda özünü o qədər xoşbəxt sanmışdı ki... Əfsus ki, qəfil tapdığı kimi, qəfil də itirdi. İlahəli günlərinin eyforiyasıyenidən yeknəsqliklə əvəz olundu...
Demək dünyada İnarə adlı bir qız da varmış...
İnarə çadırdan getmişdi. Atasını özüylə aparmağa, nəhayət ki, müvəffəq olmuşdur.
Rza ehtiyatla Azərdən soruşdu..
- İnarə ərdədi?
Azərin ,,yox,, söyləməsi sanki içinə sevinc doldurdu. Bayaq beyninə həkk olunan fikrinin davamını, cümləsini tamamladı..
,,Özüdə ilahədən gənc, üstəlik, hələ ailə