Bu il yığışanda siz İlahəni cipinizə mindirib aparmısız. Reyhan görüb. O bunu mənə deyəndə mən çox təəccübləndim...
- Niyə ki?
- İlahənin sizinlə tanışlığı, münasibətdə olması mənə çox təəccüblü gəldi. O mənim bacım idi, beş barmağım kimi tanıyrdım onu. Subay vaxtı oğlanlardan qaçan birinin ərdə ola-ola kiminləsə otrub-durmasını heç ağlıma belə gətirməzdim... Axı bu necə olmuşdu?
- Nə?
- Sizin tanışlığınız.
- Bizim tanışlığımız deyəndə ki... Nə bilim, olmuşdu da.
- Harda tanış olmuşduz ki?
- Harda deyəndə... Biz axı qonşu idik.
- Qonşu idiz?
- Əlbətdə, hasar qonşusu idik. Onların evinin yanında mənim villam var.
- Siz orda qalırsız ki? Anam bir-iki dəfə ora gedib, deyir ucqar bir yerdir.
- Bakıda da iki evimiz var. Əsas evimiz də - Molokan bağının yanındakında papa, mama və bacım qalır. Bu qəsəbədə villanı ona görə tikdirmişik ki, ordakı toxuculuq fabriki bizimdir. Ancaq mamanız düz demir. Bura mənzərəli yerdir, dənizin bir addımlığındadır. Bu ev mənim ürəyimə daha çox yatır.
Həm də burda asudəlikdir. Bir də ki....
- Bir də nə?
Əvvəllər bura tək bu dediklərimə görə mənə əziz idi. Amma indi İlahəyə görə də burdan aralana bilmirəm. Hər addımda onun xatirəsidir. İndi sizinlə danışıram, pəncərədən isə onların həyətinə baxıram. Elə bilirəm ki, indicə onu