İlahədən çəkməmişdi. O necə sevirdi İlahəni... Cavabsız sevgidən necə əzab çəkirdi...
Nə yaxşı, ataları İlahəylə bağlı hər şeyi evdən çıxaranda ailəvi şəkillərisə saxlamağa qərar vermişdi. Onları İlahənin tək çəkdirdiyi, sinif yoldaşları, tələbə yoldaşları, rəfiqələriylə çəkdirdiyi şəkillərə qatıb məhv etməmişdi...
İnarə telefona yaxınlaşıb atasının mobil telefonunu yığdı, zəngə cavab verən anasından hal-əhval tutdu. Atasının vəziyyətinin bir qədər yaxşılaşmasıona ümid verdi. Tanrıya yalvardı ki, valideyinlərini ona çox görməsin...
Anası ilə vidalaşandan sonra dəstəyi xeyli müddət yerinə qoymadı, əlindəcə saxladı.
...Səni görəndə əvvəl elə bildim məni qara basır...
...Sən eynən ona bənzəyirsən...
...Mənə elə gəlir ki, sən həssas qızsan...
...Mənim necə dərdli olduğumu duyursan...
...Görüşsəydik, dərdimi sənə danışardım, yüngüləşərdim...
Rzanın səsi qulaqlarından çəkilmirdi ki,