İnarə hıcqırmağa başladı...
Rza isə danışmaqda idi...
- Mən uşaqlıqdan adam ölməsindən qorxmuşam. Həmişə ölü aparanda qaçıb gizlənmışəm... İlahənin ölümü çox gözlənilməz oldu, çox... Orda o, darvazanın ağzında söhbət edərdi. Orda dayanıb dənizə baxardı. Orda tut ağacından asılmış yelləncəkdə yellənərdi. Özü də, gecələr yellənməyi xoşlayardı. Aya baxa-baxa... Bəzən olurdu, saatlarla pərdə arxasından ona gizlincə göz qoyurdum...
İnarə hıcaırmaqda idi... Çətinliklə<<Heç vaxt onu ər evində görə bilmədim>> söylədi. Sonra da qırıq-qırıq cümlələrlə sözünə davam etdi..
- Ramilə qoşulub qaçmışdı deyə ailəmiz onla küsülü idi... Tam müəmmalı qaldı mənə onun son bir ili... Bircə bilsəydim ki, mrü belə tez qırılacaq... Bilsəydim, ata-anamın ayağına düşərdim, yalvar-yaxar edərdim ki,yazıq bacımı bağışlasınlar...
Rza xəttin o biri ucunda siqaret yandırdı..
- Hə, həyat belədir də. Cox qəribədir. Adam gözləmədiyi şeylərlə üzləşir...
- ...Ramil indi neynəyir? Onlar dəhşət sevirdilər bir-birlərini. Amma kaş ki heç sevməyəydilər... Həyət bacada görsənirmi Rmil?
- Yox nəsə görsənmirlər. Dünəndən elə bil qeyb olublar. Sən doğrudan da,çox şeyləri bilmirsənmiş.
Rza ,,siz,,dən ,,sən,,ə keçmişdi artıq.
- Nəyi bilmirəm ki?
- Sənə elə gəlir ki, İlahə o maygülünü sevib. Əslində, nifrət edirdi ona.
Bu ola bilməz! siz səhv edirsiz! Həm də, xaiş edirəm, təhqirə keçməyin.
- Nifrət etməsəydi, mənimlə oturub-durardı məgər?!
- Mən yüz faiz əminəm ki, siz səhv edirsiz. O, sizinlə yalnız dost kimi yaxınlıq edə bilərdi, əslində mən heç buna da inanmıram
- İnarə... İlahə məni sevirdi.
İnarə quruyub qaldı..
-Nə?!
- İlahə məni sevirdi...
Çətinliklə dedi..
- Siz düz danışmırsız.
- Niyə düz danışmıram axı,! Sevirdi. Bütün varlığı ilə sevirdi. Ona isə nifrət edirdi. Çünki o, İlahəni ac-susuz, cır-cındır içində saxlayırdı. Yazıq qız həyatından bezmişdi... Deyirdi kaş sənə tez rast gələydim...
- Bu ola bilməz.
-Bu, həqiqətdir. O, əzab çəkirdi, ağlayırdı. Səhv addım atdığı üçün rahatlıq