ürəyini açmışdı. Amma İnarə hamıya ağız büzmüşdü, heç kəsi bəyənməmişdi. Bu günün özündə də, sevgi etiraflarını dalbadal eşidirdi... Bezmişdi bu sırtıq oğlanlardan...
Nədənsə ona elə gəlirdi ki, sevgi limiti Elşad müəlimlə tükənib, bir də heç kimi sevməyəcək..
Bəzən buna sevinirdi də. İlahə kimi son dərəcə imkansız, həyat yoldaşına bədbəxtlik gətirən birisini sevib neyləyəcəkdi ki?!
Elə bu cür yaxşı deyilmi, heç kəsi sevməyəsən. Öz romanını kulminasiyası yazasan... Cəhənnəmə ki, darıxdırıcı olacaq. Olsun da! Bu hər halda,əzab çəkməkdən daha yaxşıdır...
İlahənin Ramilə qoşulub qaçmasından cəmi bir neçə gün sonra - onda ki, atası qızın cer-cehizini, şəxsi əşyalarını evdən çıxartmışdı, çox gərgin ab-hava hökm sürürdü, qəfildən belə bir söhbət başladı evdə.. Eybi yox, İlahə olmadı, qoy İnarəsə Ayazın həyat yoldaşı olsun. Rəsmən nişanlanmasalar da, hamı İlahəylə Ayazı nişanlı hesab edirdi. Ayaz bu evə gəlib -gedir, evin bir üzvü hesab olunurdu. Raisin də, Güllünün də üz-gözü ona öyrəşmişdi.
İlk dəfə söhbət açılanda İnarə şoka düşmüşdü. Valideyinlərinə qəti etirazını bildirmiş, yüz il öncənin ,,O olmasın, bu olsun,, filminin müasir dövürdə təkrarını gülünc, ağlasığmaz adlandırmışdı. Sonradan bu mövzu vaxtaşırı ailə söhbətlərinin mərkəzində dayanırdı.
İnarə bacısı tərəfindən əzaba düçar edilmiş valideyinlərinə təkrar əzab verilməsini istəmədiyindən çıxılmaz vəziyyətdə qalsa belə, ən azından etiraz etməməyi qərarlaşdırdı...
Bu gün günorta İnarənin boynuna qoymuşdular ki, onu universitetdən məhz Ayaz gətirəcək. İnarə ,,uşaq deyiləm ki, özüm gələrəm,, demiş, ancaq atasının sifətinin ifadəsini görəndə çar-naçar razılaşmışdı... Universitetdən çıxarkən, Ayaza yaxınlaşanda nədənsə içindən gözləmədiyi bir hiss keçdi. Ağ ,,07,, onun gözlərində parıltılı qapqara ciplə əvəzləndi, Ayazı isə, avtomobilə dirsəklənərək onu gözləyən hündür yaraşıqlı Rzaya çevirdi...
... Ayazın salamına salamla cavab verib sonrakı ,,necəsən,, sualını cavabsız qoydu. Onunçün açılmış arxa qapıdan