da bilmədilər...
Ramil işdəydi, Famil küçəyə çıxmışdı, Məleykə evdə yır-yığış elədi, sonra Ramiləyə dedi ki, gəl lobya arıtlayaq, bişirim, birazdan İlahə də gələcək... Elə bıçağı əlinə götürmüşdü, gördü tamam korlaşıb. Ramiləyə dedi get tövlədən bülöv daşını gətir, bir az itiləyim bıçağı. Sonra dedi, dayan özüm gedim, sən tapa bilməyəcəksən...
Tövlənin qapısını aralamağıyla qan gölməçəsinə uzanmış İlahəni görməyi bir oldu... Necə çığırdısa, səsinə iki-üç ev o yandan qonşular tökülüşüb gəldilər... Ay Allah necə dəhşətli anlar idi... Zalımın qızı, necə güc tapmışdı ki, damarını o cür dərindən doğrasın... Canını tapşırmışdı, ama qan köpükcükləri hələ də pıqhapıq partlayırdı...
İlk anlarda hər şey İlahənin evə getməsiylə əlaqələndirdi. Amma sonradan yəqin etdi ki, nə baş vermişdisə, bu son günlərdə baş vermişdi. Çox adi hallarda ağlaması, hönkürməsi, bir müddət yatağa düşməsi... Hətta bir dəfə Ramilə ,,gəl burdan köçək, canımızı qurtaraq,, dmişdi...
Birillikləri günündə - məhz həmin gündə İlahə artıq intihar etməyi qərarlaşdıraraq anasıgilə də vidalaşmağa getmişdi... Bu indi aydınca duyulurdu...
Bəs nə səbəbdən qız qəfil dəyişdi, içindəki həyat eşqini, sabaha ümidi nə aldı ondan?
Qudalarıgil isş qızın sağlığındakı qansızlıqlarını ölümündən sonra daha da artırdılar. Güllü onun saçınıyoldu, Rais də, oğlunu təpiklədi... Rais əclaflıq edib oğlunu içəri də saldırdı. Yazıq uşağı bir neçə saat incidib sonra buraxdılar...
Məleykə bütün bunları düşünə-düşünə ağlayırdı... Özünü yiyəsiz, arxasız sanır, min bir zillətlə böyütdüyü üç uşağının taleyinin yaxşı olacağına heç bir inamı qalmadığından əlacsız-əlacsız ağı deyirdi... Ramilin isə, belə hərəkətlərini görüb, öz-özünə nəsə danışdığını, qəbiristanlıq yolunda qaldığını görəndə ürəyinin başısancırdı.
Nəhayət dünən uşaqlarını götürüb bir müddətlik Sitalçay qəsəbəsinə, bacısıgilə yollanmışdı...
Ramili zorla dilə tutub avtobusa mindirmişdilər. Amma bugün o, yenidən qaçıb gəlmişdi...
İlahənin yenidən dönəcəyi, arxadan