n yaxınlaşıb onun gözlərini qapayacağı, o da əllərin istisindən və qoxusundan İlahə olduğu duyacağı xülyası beynindən qopan kimi sanki səmalardan yerə enir, xatirə dənizinə qərq olurdu...
Unutmaq mümkündürmü? İri magistral su borusunu adlayıb bax bura -20-30 addım aralıdakı sahilə gələrdilər. İlahə Ramilə sığınardı. Ramil də, gözlərini yumub ona ən çox bəyəndiyi sevgi şeirlərini söyləyərdi...
Soyuq sözlərini xatırlayarkən,
Soyuq baxışlarınla dolan duman, çən,
Yenə varlığımı atəşə saldı
Sevgini qəlbimdən qoparmaq çətin
Sən getdin... Görünür, eşqin həsrətin
Əbədi od olub sinəmdə qaldı...
Sən demə dünyada ən mümkünsüz şey unutmaq imiş... O necə gözəl idi. Hissiyatlı, ağıllı, incə, zərif... Necə şirin idi... Ah, necə nəvaziş göstərir, necə əzizləyirdi onu... Ah, necə sevirdi... Dünyada heç kəs onun kimi sevə bilməzdi...
Hardan gəldi axı ölüm, bu amansız düşmən, Gəldi ayırdı onları. Bir-birindən doymadılar, içlərinə yığılan sevgi dolu sözlərin yüzdə, mində birini söyləyə bilmədilər. Xoşbəxt olmağa macal tapmadılar...
Üstündən cəmi bir il keçsə də, o vaxt dolanışıqları indiki kimi acınacaqlı həddə deyildi. Qapılarında hələ mal-qaraları da var idi. Məleykə arvad borca girib Rmilə toy elədi, ancaq pul az yığışdı, ziyana düşdülər.
Yenə də dolanmağa ümidləri çox idi. O vaxtlar Ramil iş axtarmağa girişmişdi. Bəzən hamının gözündən oğurlanıb, qara üzlü gündəliyində qeydlər aparırdı...
<<18 mart 1997-ci il. Bugün Şərif müəllim sonuncu ümidlərimi yerə vurdu. Düz bir ay idi ki, onun məni hansısa firmaya işə düzəldəcəyinə inanır, olan-qlan qəpik-quruşumu verib, Bkıya gedirdim. Cox şükür, bu gün qurtardı. Qəti olaraq ,,işin düzəlmədi,, söylədi. Evdə isə məni boş soyuducu, boş qazan, anamın, bacı-qardaşımın kədərli sifətləri və birdə İlahə adlı peşmançılıq gözləyirdi... Mən o qızı - universitetin ən gözəl qızını, hamıdan güclü çıxıb özümə həyat yoldaşı edı bildim. İndi hiss edirəm ki, onu xoşbəxt yox, bədbəxt etmişəm>>
Ramil hönkürtü ilə ağlayır, quduz dalğaların