ə yetirməyə çalışırdı... Düzdü, maddi imkansızlıq ucbatından çox vaxt istədiklərini reallaşdıra bilmirdi...
Xatırlamağa başladı. Bir dəfə yağışlı gün idi, gərək ki, oktyabr ayı idi, aşağı məhəllədən olan Nicat adlı oğlanla ,,Betonzavod,, deyilən ərazidəki gecəqondulardan birinə xərəklə mişar daşı və qum daşıdılar, ul qazandılar... Evə gəlib bir qədər yorğunluğunu çıxarandan sonra anasından soruşdu ki, bazara gedirəm, nə alım. Anası dedi, evdə heçnə yoxdur, nə istəyirsən al, ətdən, yağdan, kartof soğandan...
İlahədən soruşdu ki, bəs sən nə istəyirsən. O da dedi ,,İris,, istəyirəm.
Getdi bazarlıq elədi, sonra da ərzaq mağazasından çörək aldı. Yağ çəkdirəndə cəmi yarım kilo dedi, ancaq satıcı kərə yağı parçasının səkkiz yüz qram olduğunu və kəssə, yerdə qalan hissənin alınmayacağını söyləyərək hamısını büküb verdi. O da çarəsiz qalıb pulun hamısını yağa verəsi oldu. ,,İris,, ala bilmədi. Düşündü ki, İlahə uşaq deyil ki! İndi də ,,İris,, olmasın. Ancaq yağ mütləq olmalıdır, onsuz xörək bişməz axı...
Evə gələndə İlahəni artırmada Ramiləylə oturan gördü. İlahə onu görcək dərhal qabağımna yüyürdü. Ver mənim ,,İris,,imi dedi. Sifətində bir uşaq təbəssümü, sevinci var idi.
Həmin gün İlahə çox məyus odu, nə illah elədi, günün sonunadək qanqaralığını gizləyə bilmədi...
Amma bundan da çox İlahənin xətrinə dəydiyi olmuşdu...
Təzə qonşularının həyətindəki məclis zamanı içib sərxoş olaraq oynayanda...
....Biləyinin ağrısını hiss etdi, düşüncələrdən ayrıldı. Anası onu çəkib aparmaq istəyir, yalvar-yaxar eləyirdi, Ramilə hıçqıra-hıçqıra onlara baxırdı. Tubu arvad çıxıb