Dalğalar kükrəyir, qıjıltı ilə sahilə doğru gəlir, sahili yalaya-yalaya xeyli irəli gedir, sonra da heç nə olmayıbmış kimi, geri qayıdırdı.
Ramil əlində çubuq tutaraq ləpədöyəndə dayanmışdır. Cıza-cıza qumun üstündə yazdı.. ,,İlahə+Ramil=sevgi,,. Sonra ox batmıç ürək şəkli çəkdi. İçinə ilıq hislər doldu. Titrək barmaqları ilə, İlahə sözünü tumarlamağa başladı. Elə bil, barmaqları İlahəyə toxunurdu.
Gülümsədi, ,,Canım, sevgilim, birdənəm,, söylədi. Sanki bir qədər rahatlandı bu an.
İçində müdhiş bir yorğunluq, ümidsizlik var idi. Tüklü üzü, çuxura düşmüş, altı qaralmış gözləri, əzik-üzük paltarı onu o qədər dəyişmişdi ki...
Bu gün İlahəsiz keçən altıncı günü idi. Cəhənnəm əzablı bu altı gündə o, necə yaşamışdı, bunu bircə Allah bilirdi... Bakı ilə Sumqayıtın, Yasamal qəbiristanlığı ilə qəsəbələrinin arasında qalmışdı... Ora gedir, üstünə gül-çiçək düzülmüş məzarın yanında əyləşib İlahənin ruhunu çağırırdı. Ruhu görməyəndə düşünürdü ki, yəqin evimizə qayıdıb... Sonra gəlib evlərində, həyət-bacalarında İlahənin ruhunu gəzir, onun indi də qəbiristanlığa getdiyini zənn edib yenidən Bakıya üz tuturdu...
Dəlilər kimi öz-özünə danışır, hərdən gülümsəyib qəhqəhə çəkirdi...
Bu görkəmdə onu avtobuslarına buraxan sürücülər səfil biri hesab edib gedişhaqqı istəmirdilər. Sürücülərin əksəriyyəti isə onu qovur, avtobusa buraxmırdı...
Oğlunun halı Məleykəni çox üzürdü. Ailəsinə üz vermiş qəfil bədbəxtliyi yatsa, yuxusuna belə gətirə bilməzdi. Düzdü, ehtiyac içində yaşamışdılar, istədikləri kimi yeyib içməmişdilər, ancaq evlərində elə bir ciddi söz-söhbət olmamışdı... Həmişə bir-birini başa düşmüş, mehribanlıqla yaşamışdılar... Bəs nə səbəb oldu, bir ilin gəlini özünü öldürdü?
Nə dəhşətli gün idi həmin gün...
Bu evə gəldiyi bir il ərzində həmin gün ilk dəfə İlahə Bakıya getdi. Ondan əvəl də neçə gündü tutqun idi, heç kimlə danışmaq istemirdi. Ramil yazıq nə qədər eləyirdi, könlünü ala bilmirdi. Həmin gün isə ən əziz adamını itirmiş kimi dərdli idi. Heç nə vaxt qayıdacağını