yaxınlaşıb onun gözlerini qapayacağı, o da ellerin istisinden ve qoxusundan İlahe olduğu duyacağı xülyası beyninden qopan kimi sanki semalardan yere enir, xatire denizine qerq olurdu...
Unutmaq mümkündürmü? İri magistral su borusunu adlayıb bax bura -20-30 addım aralıdakı sahile gelerdiler. İlahe Ramile sığınardı. Ramil de, gözlerini yumub ona en çox beyendiyi sevgi şeirlerini söyleyerdi...
Soyuq sözlerini xatırlayarken,
Soyuq baxışlarınla dolan duman, çen,
Yene varlığımı ateşe saldı
Sevgini qelbimden qoparmaq çetin
Sen getdin... Görünür, eşqin hesretin
Ebedi od olub sinemde qaldı...
Sen deme dünyada en mümkünsüz şey unutmaq imiş... O nece gözel idi. Hissiyatlı, ağıllı, ince, zerif... Nece şirin idi... Ah, nece nevaziş gösterir, nece ezizleyirdi onu... Ah, nece sevirdi... Dünyada heç kes onun kimi seve bilmezdi...
Hardan geldi axı ölüm, bu amansız düşmen, Geldi ayırdı onları. Bir-birinden doymadılar, içlerine yığılan sevgi dolu sözlerin yüzde, minde birini söyleye bilmediler. Xoşbext olmağa macal tapmadılar...
Üstünden cemi bir il keçse de, o vaxt dolanışıqları indiki kimi acınacaqlı hedde deyildi. Qapılarında hele mal-qaraları da var idi. Meleyke arvad borca girib Rmile toy eledi, ancaq pul az yığışdı, ziyana düşdüler.
Yene de dolanmağa ümidleri çox idi. O vaxtlar Ramil iş axtarmağa girişmişdi. Bezen hamının gözünden oğurlanıb, qara üzlü gündeliyinde qeydler aparırdı...
<<18 mart 1997-ci il. Bugün Şerif müellim sonuncu ümidlerimi yere vurdu. Düz bir ay idi ki, onun meni hansısa firmaya işe düzeldeceyine inanır, olan-qlan qepik-quruşumu verib, Bkıya gedirdim. Cox şükür, bu gün qurtardı. Qeti olaraq ,,işin düzelmedi,, söyledi. Evde ise meni boş soyuducu, boş qazan, anamın, bacı-qardaşımın kederli sifetleri ve birde İlahe adlı peşmançılıq gözleyirdi... Men o qızı - universitetin en gözel qızını, hamıdan güclü çıxıb özüme heyat yoldaşı edı bildim. İndi hiss edirem ki, onu xoşbext yox, bedbext etmişem>>
Ramil hönkürtü ile ağlayır, quduz dalğaların pozduğu

<< 1 2 [3] 4 5 >>