Ramil pilləkənin üstündə oturub gözlərini balıqçı toruna zilləmişdi. Külək saçlarını qarışdırır, ara-sıra toz-torpağı üzünə çırpır, gözünə doldururdu...
Xlası uşaqlarıyla xalasının əri gecə balıq ovuna çıxıb işıqlaşanda gəlmişdilər, yatırdılar. Anası və bacısı mətbəxdə qurdalanırdılar, balıq təmizləyir, nahar tədarükü görürdülər.
O isə nə müddət idi ki, gözlərini bir nöqtəyə dikib hərəkətsiz qalmışdı...
Nəfəs ala bilmədikləri ötənilki 40 dərəcəlik cəhənnəm istili günlərin birində İlahə qəfildən demişdi..
- Kaş ki bir kondisionerimiz olaydı. Vallah istiyə tabım yoxdur, dözə bilmirəm...
Dost-tanışdan borc axtarsa da, tapa bilməmişdi Ramil. Hətta bura Sitalçaya da gəlmişdi, xalasıgildən də ul istəmişdi...
Bax həmin iyul günlərində Tanrıya əl uzadıb yalvarmışdı, kömək diləmişdi... Bu vaxt möcüzə baş vermişd. Qəfildən güclü xəzri əsməyə başlamışdı, onlara sərinlik bəxş etmişdi. Onda dalbadal əsən küləyi Tanrının hədiyyəsi sanmış, səsinin Tanrı tərəfindən eşidilməsindən xeyli xoşbəxtlik duymşdu...
Ramil biləyi ilə qum dolan gözlərini ovuşdurdu... Amma yox... Möcüzə baş verirsə, Elə ona çoxlu pul gələydi... Evə kondisioner alardı, maşın alardı, ailəvi gəzintiyə çxardılar, İlahəyə əyin-baş alardı...
Xəyalları qırıldı... Daha nəyinə lazım idi bütün bunlar? İlahə yox idi. Qara, soyuq torpaqda uyuyurdu indi o...
Cibindən qurumuş qərənfil çiçəyini çıxarıb üzünə sıxdı və acı-acı ağlamağa başladı. Bu çiçəyi İlahənin qəbrinin üstündən götürmüşdü. Başdan-başa qızılgüllərə, qərənfillərə bürünmüş qəbrin üstündən məhz bu çiəyi götürəndə, təxmin etmişdi ki, bu çiçək İlahənin düz ürəyinin üstünə qoyulub... Ona yazdiğı məktubları uzun-uzadı xatırladı... ,,Sən çox həlledici bir addım atırsan. Yaxşı-yaxşı fikirləş. Mən ölənəcən səninlə yaşamaq, səninlə nəfəs-nəfəsə olmaq istəyirəm. Əgər sən haçansa dönüklük etsən, acizlik göstərsən, iradən çatmasa... Əgər sən əbədi mənim olmağı bacarmasan, onda, qurban olum sənə, müvəqqəti mənim olma...
Ramil qurumuş qərənfil çiçəyini üzünə