daha bərk sıxıb hönkürdü... Həmin günün ertəsi - iyunun 15-də Rəşid Behbudov adına Mahnı Teatrının qarşısında görüşdülər. Həmin gün onlar necə də xoşbəxt idilər ,,Araz,,da stereofonik filmə baxdılar. Fəvvarələr bağında şəkil çəkdirdilər, adama düz üç dənə ,,Plombir,, dondurması yedilər...
...Ramil yerindən dik atıldı. Külək daha da bərkimişdi, ətrafı toz-duman bürümüşdü. Yox bir an da burada qalmaq olmaz. Evə qayıtmaq lazımdır. İlahənin ruhu, çox güman ki, indi qayıdıb. Balaca bir ocaq qalayıb onu çağırsa, hökmən gələcək... ona ürəyinə yığılan, bütün dərdlərini danışar. Deyər ki, hazırca gəlmisən, nə olar, mənidə özünlə apar...
Rzanın üçmərtəbəli mülkü çox əsrarəngiz idi. Sanki ətrafdakı bütün evlərə meydan oxuyurdu. Xüsusən İlahənin bir vaxtlar yaşadığı ev aciz, misgin və yazıq görünürdü...
İnar. hıcqıra-hıcqıra bacısının yaşadığı həyatının epizodlarını tısıvvür etməyə çalışırdı. Bax hasardan görünən o yeləncəkdə aylıulduzlu gecələrdə İlahə asta-asta yellənər, özünə ulduz seçərmiş...
Həmişə ata evində də o, özünə ulduz seçərdi. Çox vaxtı ən parlaq ulduz üstündə iki bacı mübahısə edərdilər...
- Mən evin içinə baxmaq istəyirəm...
Rzanın fikri başqa yerdə idi. Diksindi, ,,Nə dedin?,, - deyə soruşdu
İnarə təkrarladı..
- Evin içinə baxmaq istəyirəm.
Rza alçaq daş hasarın taxta qapısını itələdi..
- Bunlar onsuz da yoxdular. Harasa gediblər.
Qapı kilidlənməmişdi. Həyətə keçdilər. Evin qapısı da açıq idi.
Bu da İlahəylə Ramilin otağı... Qeyri-ixtiyari İnarə məhz bacısıgilin otağına girdi...
Qədimi paltar şkafı, üstünə süfrə sərilmiş Nuh əyyamınnan qalan ,,Ural,, radiosu, ağ qara göstərən televizoru, döşəyinin rəngi solmuş çarpayı, divara vurulmuş tablo.. Yabanı xırda çiçəklərin arasında bir-birinə sarılmış iki boyük qızılgül.
İnarə hıçqırdı..
-Yazıq bacım. Gör bir hansı şəraitdə yaşayırmış...
Şkafı açdı. Kəsif nəm qoxusu vurdu onu. İçində bir kişi şalvarı, iki köynək asılmışdı. Hamısı Ramilə aid idi, yəqin. İlahənin heçnəyi yox idi burda.
Evdən çxanda