a əynində xırda çəhrayı gülləri olan ağ don var idi. Son dəfə evlərinə gələndə də o, həmin donu geymişdi...
Demək bədbəxtin başqa paltarı olmayıb bu bir ildə...
Üzünü tutub hıçqırdı..
- Bir paltarın iində qalan yazıq bacım, - söyləyib şkafın altındakı siyirməni çəkdi.
Bir cüt kişi çəkməsi... Və İlahənin tuflisi...Doğma bir adamını görürmüş kimi tuflini sinəsinə sıxdı... Hönkürdü...
Rza onu sakitləşdirməyə çalışsa da, cəhdləri əbəs qaldı. Çarpayıda əyləşib siqaret yandıraraq sakitcə imkan yaratdı ki, İnarə ağlayıb ürəyini boşaltsın...
Yox, İnarənin daha şübhəsi qalmamışdı. İndi yüz faiz əmin idi ki, bacısı bu mənzildə hədsiz ehtiyac içində yaşayıb. Adicə stolu belə olmayan, dəmir purjunları belə çıxmış çarpayısında yatmaq cəhənnəm əzabına dönən, televizoruna indi muzeydə də rast gəlmək qeyri-mümkün olan bu mənzildə o, dərd çəkib daim.
Rza bayaqdan Ramilin qarasınca çox üyüdüb tökmüşdü. Olsun ki, bacısı, doğrudan da çıxılmaz vəziyyətdə qalmış, vicdan əzabında qovrulduğu üçün, bu addımı atmışdı...
İnarə radionun üstündəki albomu götürüb vərəqlədi. Hamısı Ramilgilin ailə şəkilləri idi. Birdən donub qaldı buda bacısı... Şəklin altında ,,15 iyun 1996-cı il,, yazılmışdı.
Növbəti şəkli görəndə isə özünü saxlaya bilmədi hönkürdü. İlahəylə Ramilin toy şəkli idi.
İnarə hıçqırırdı. Rza mətbəxə keçib su gətirdi, İnarəyə içirtdi... Otaqdan çıxdılar, İnarə bacısının tuflisini, fotosunu da özüylə götürmüşdü. Həyətə düşdülər.
- bacım damarını orada kəsib?
İnarə tövləni göstərdi.
Balaca bir tikili idi, içəridə heyvan, mal-qara peyini də yox idi. Demək heyvan saxlamırdılar burada...
Görəsən, İlahə məhz harada kəsmişdi damarını? Yerdə heç bir qan ləkəsi qalmamışdı.
Rza içəri girməmişdi. Ürək eləmirdi buraya girməyə. Düşünürdü ki, insan qədər ağılsız canlı ola bilməz. Özü öz ayağıyla gəlib özünü bədbəxt edir...
İlahənin özünü öldürdüyünü eşidəndən sonra Rza gərginlik içində idi. Hra gedirdi, qızın əksini görürdü. Yuxularına da gəlirdi İlahə. İndi isə İnarə var idi.