Gözəl-göyçək... Sanki rəssamın ilahi fırçasıyla yaranmışdı..
...İnarə gözləri şişmiş halda tövlədən çıxdı. ,,Dəniz kənarına düşmək istəyirəm, düşə bilərik?,,
Rza başını tərpətdi...
Dalğalar qıjıltı ilə gəlməkdə idi. Ramil yene özünə bir cubuq tapmışdı. Ləpədöyənə İlahə ilə öz adını yazırdı...
Sahilə doğru bir oğlanla qızın gəldiyini görüb ürkdü. Qəribə bir hal yaranmışdı onda.. İnsanlardan qaçmaq.. Oğlan danışırdı, qız onu dinləyirdi.
Dayan, dayan... bu ki İlahədir...
Gözlərini ovuşdurdu. ,,Deyəsən, məni qara basır,, -deyərək qaçaraq oradan uzaqlaşdı...
... - O kim idi bizi görüb qaçdı?
Rza bir müddət gedənin arxasıca baxıb.. - O maygülüyə oxşatdım, İlahənin ərinə, - söylədi..
- Mən onunla danışmaq istəyirəm, - deyərək İnarə istəyini dilə gətirdi.
Rza.. - Ey! Dayan! eyy! -çağıraraq Ramili səslədi, amma Ramil səsi eşidib dahada sürətini artırıb gözdən itdi.
Qəfildən külək vıyıltı ilə toz-torpağı göyə sovurdu. Rza külək istiqmətində durub ehmalca İnarənin çiyinlərindən tutdu, onu küləyin həmləsindən qorudu.
- Məni evə aparın, daha gecdir.
İnarə bunu söyləyib astaca Rzanın əllərindən qopdu...
...Geri qayıdanda yol boyu hiss etdi ki, xeyli yüngülləşib. Getdi, bacısının son günlərinin, saatlarının sanki şahidi oldu. Onun yadigarı olan əşyalarını gətirdi.
Amma avtomobildən düşəndə bacısının tuflisini nə adla evə aparacağının fərqinə vardı... Belədə, yeganə çıxış yolu Rzadan xahiş etmək idi ki, onu hələ ki özündə saxlasın. Fotoşəkilləri isə bir yer tapıb gizlədə