i apardın, indi də balalarımı aparmaq istəyirsən?
O üzü üstə yıxılsa da çubuqları tuta bildi.
- Amansız dalğa! Balalarımın paltarını yaş elədin. İnsafsız dalğa.
Sonra çubuqları sığallamağa başladı. Elə bil onlara layla oxuyurdu.
- Elşən, yuxun gəlir, yat oğlum. Qızım, Ayşən, sən də yat! Darıxmayın bu gecə yatın sabah ananızda gələcək. Onu dalğalar aparmışdı, indi də, qaytarıb gətirəcəklər... Bax siz ağıllı olsanız, yatsanız ananız da qayıdıb gələcək. İyunun on beşindən o, dənizin içindədir...
Ramil yamyaş olan cins pencəyini soyunub onu dalğaların üstünə sərmək istədi..
- İlahəm indi qızınarsan. Canının üşütməsi keçər...
Dalğalar pencəyi apardı. Ramil onu tutmağa cəhd belə göstərmədi...
- Aparın İlahəmə, onu qızdırsın. Doqquz gündür ki, İlahəm sızə qonaq gəlib. Buz kimi soyuqsuz...
Durub çubuqları qoyduğu yerə qayıtdı. Onları yenidən sığallamağa başladı..
- Yatın, mənim balalarım, yatın... Sizə bir nağıl danışım. İlahə ilə sevgisindən, nec bir-birlərini sevdiylərini danşmağa başladı.................
Bir gün ayrılıq adlı əjdaha gəlib onları bir-birindən ayırdı. Qızı qara torpağa apardı, oğlanısa... Oğlanısa...
Ramil eynən uşaq kimi ağlamağa başladı. Nağılını axıra kmi çatdıra bilmədi.
- Ay Rmil! Ay Ramil!
Məleykə arvad səsləyə-səsləyə ona tərəf yaxınlaşmaqda idi..
- Ay bala, sən atanın goru, dur çıxıb gedək. Səni aparıram yenə qaçıb gəlirsən. Axı nə tapmısan burda?..
Ramil anasının üstünə təpindi..
- Ay ana görürsən uşaqları yatrdram. Niyə qışqırırsan?! Yazıqlar dik atıldılar.
Məleykə arvad hönkürdü..
- Ay bala niyə özünü bu kökə salırsan? Pencəyin hanı, suyun palçığın içindəsən. Şər qarışır. Dur gedək.
- Onda körpələri də aparaq.
Məleykə hönkürməkdə idi.
- İlahi, niyə bu qədər bədbəxt etdin məni? Niyə dağ dalınca dağ vurursan mənə? Nədir axı bizim günahımız?
Məleykə arvad əllərini göyə açıb elə yanıqlı-yanıqlı ağlayırdı ki...
Ramilin fikiri duruldu... Elə bil, şüuru beynini tərk etmişdi, geri qayıdıb əzəlki yerini tutdu...
Yaş paltarda