Növbəti iki gün Rza İnarəyə zəng vurmadı. İki gün sonra isə dözə bilmədi, zəng vurdu. Dərhal hiss elədi ki, İnarə onun zənginə sevinib.
- Bilmirəm bunu necə başa düşəcəksiniz, ancaq sizə bildirmək istəyirəm ki, zənginizi gözləmişəm... Mənə İlahənin yaşadığı, gəzib-dolaşdığı məkanları göstərdiz. Oraları gördükcə, elə bildim, İlahəni gördüm. Tufli durur da yəyqin hə?
- Əlbəttə əmanəti saxlayıram.
- Çox sağ olun. İnanı,gecə səhərədək yuxum qarışırdı, əzab çəkirdim. Ancaq ora gedib gələndən sonra, ele bil, sakitləşmişəm.... Bütün bunlara görə sizə minnətdaram. Bir də ki...
İnarə danşdıqca sözləri Rzanın içini titrədirdi. Səsində sanki bir sehr var idi, büsbütün ovsunlayırdı onu...
Qız qəfil dayandı.
Rza cəld soruşdu..
- Bir də ki, nə?
-...Bir də ki... İlahə Ramili dəlicəsinə sevirdi. Bacımdır deyə onu beş barmağım kimi tanıyrdım. O Ramili sevdiyindən başqsına gözünün ucuyla da baxmazdı... Görün siz necə güclü olmusuz ki, bacım sizinlə yaxınlaşıb dostlaşıb... Düzdür, siz deyrsiz ki, sizi sevib...
- Əlbəttə sevib. Niyə buna inanmırsan ki,
- Nə bilim... Buna hələ ki inanmaq istəmirəm. Amma maşınınız oturmağı ondan xəbər verir ki, aranızda ilıq münasibətləriniz olub. Siz buna necə nail olmusuz, kifayət qədər formalaşmış, xaraktercə güclü bir şəxsi necə yola gətirmisiz, heç anlaya bilmirəm. Demək siz çox güclüsüz...
İnarənin sözləri Rzanın canına yağ kimi yayılırdı.
- İlahə məni bütün varlığı ilə sevirdi. Yalnız mənimlə gec rastlaşdığının peşmançılığını çəkirdi...
- Siz sehrkarsız, Rza... İndi mənim üçün İlahəni xatrladacaq tək varlıqsız.
- Haçan görüşək?
- ...
- Deyirəm haçan görüşək?
- Nə mənada?
- Yəni haçan səni görüm?
İnarə tutulub qaldı..
- Məni görməyiniz vacibdi ki?
- Əlbəttə İnarə. Necə ki sən məni İlahənin yadigarı hesab edirsən, eləcə də mən səni. Səndən onun ətrini alıram. Elə bilirəm ki, osan...
- Rza, indi bizə çox çətindir. Atamla anam dəhşət düşüblər. Hərə İlahənin özünü öldürməsini bir tərəfə yozur... Yəni siz başqa heç nə deyə