qulağına sıxıb ağlayırdı.
O, qışqırmağa başladı.
- Niyə fahişədir xoşbəxtlik?! Niyə fahişələrin ən pozğunudur o?
Nəhayət, İnarə dəstəyi asdı. Bədəninə dəhşətli dərəcədə istilik dolmuşdu. Mətbəxə keçib üzünə su vurdu. Bir qədər özünə gəldi.
... Divanda əyləşdi. Ramilin ümumi dəftəri açıq şəkildə ora atılmışdı. Dəftər onu çəkirdi ,, məni götür oxu,,
Dəftəri götürüb vərəqlədi..Ramil İlahəni sevməyə başladığndan ta ki indiyə kimi ürəyində nələri varsa hər günün yazmışdı. Yazıqlar xəyalən körpələrinə də ad qoymuşdular. Elişən,Ayşən... İnarənin gözləri doldu...
Ramilin bayaqkı obrazı gəldi durdu gözlərinin qarşısında. Yadına dünənki görüşlərindən sonra ayrılmaları səhnəsi də düşdü. İnarə Ramildən ayrılanda Ramil son olaraq söyləmişdi..
- İlahəylə əhd eləmişdik, uşaqlarımızın adını Elşən və Ayşən qoyaq. Qismət olmadı. Uşaqların olsa, onların adlarını Elşən, Ayşən qoyarsan...
Yenə gözlərində yaş gilələnməyə başladı...
Saat 8-i keçmişdi. Bir gör, iki saata yaxın idi ki, dəftəri oxuyurdu. Ramillə İlahəni düşünürdü...
Bu Rzagil axı harda qaldılar... Fikrini dağıtmaq üçün masanın üstünü yığışdırmağa başladı. Süfrəni yığışdırıb qurtarandan sonra mətbəxə keçib səhər yeməyi hazırladı.
Rza gəlib çıxmırdı. İnarə darıxırdı. Şkafın siyirmələrini bir-bir açdı. Nəhayət, şəkil albomları yerləşən siyirməni tapdı. Albomları götürüb baxdı. Tanımadığı bu adamlar hamısı ona doğma gəlirdi, bilirdi ki Rzanın doğmaları onun da doğmalarıdır. Rzanı bütün şəkillərdə öpürdü... Daha çox darıxırdı ondan ötrü...
Albomları siyirməyə qoyanda lap küncdə, açıq siyirmənin alt dayağına ilişib qalmış bükülü kağız parçası sataşdı. Öncə əhəmiyyət vermədi, siyirməni yerinə çəkib aralandı. Ancaq hansısa qüvvə onu yenidən şkafın qarşısına gətirdi. Siyirməni yenidən açdı, qeyri-ixtiyari əlini salıb, bükülü kağız parçasını götürdü. İçini açdı. Əzilmiş fotoşəkillər idi. Onları əli ilə düzəldib hamarlayanda, birdən elə bildi ki, cərəyan vurdu onu. Yerindəcə donub qaldı. Yalnız ,,Ola bilməz, ola bilməz,,