, səhər tezdən aparacam.
İnarə təəccübləndi..
- Siz nə danışırsız?! Mən evə getməliyəm. Xahiş edirəm aparın məni.
Bir müddət İnarə getməsi üçün bəhanələr gətirdi. Aynurə qalması üçün. Nəhayət İnarə qalmağa razılaşdı. Aynurə eyvan şüşəsini taqqıldatdı. İçəri boylanan Rzaya.. - Gəl də məclisimiz davam edir, - söylədi.
Rza sevincək içəri keçdi. Ata bir ana ayrı olan bacısı Aynurəni yeddi il olardı ki, Dərbənddən Bakıya, onlarla birgə yaşamağa gətirmişdi. Bu illərdə Rzayla Aynur. ögey bacı qardaşdan çox dost idilər. Hər zaman bir-birilərini başa düşürdülər.
Rza ikinci şüşəyə keçmişdi. Sən bayaqdan heç içməmisən , tez elə, iç görüm, - deyərək İnarəyə təpindi.
- İçə bilmərəm axı!
- İçəcəksən!
- Dedim yox!
- Dedim hə!
Rza bakalını da götürüb İnarənin yanında əyləşdi, onun gözlərinin iinə baxa-baxa danışmağa başladı..
- İç eynən onun keçirdiyi hisləri keçir, eynən onun kimi sev məni. Xahiş edirəm səndən.
İnarə bir qurtum içdi.
- Birini də! sübut et ki məni sevirsən...
- Birini də içdi.
Rza barmaqları ilə onun yanalarıni sığallaya-sığallaya danışmağa başladı.
- Lüsturu söndürüb abajuru yandırırdıq. Hərəmiz əlimizə bir bakal alıb, qurtumlayardıq. İlahə boynuma sarılardı, öpüb oxşayar, sonrasa hönkürərdi. Deyərdi ki, axı niyə vaxtında qarşıma çıxmadın...
İnarə hiss etdi ki beyni yüngülcə dumanlanıb.
- Ramilə ona görə nifrət edirdi ki, o qaratikan kolu kimi aramızda bitmişdi. Ağlayərdı sonra məni yenidən öpüşlərə qərq edirdi. Sonra da...
- Sonra da nə...
- Sonra da bir-birimizəelə təkrarsız anlar bəxş edirdik ki...
- Siz, demək, yatmısızda?
- Əlbəttə!
- Siz nə danışırsız? Mən buna inana bilmərəm! Mən elə düşünürəm ki, o sizinlə ən pis halda öpüşə bilərdi. Ancaq yatmaq....
- Mənə inanmırsan?
Rza durub televizorun səsini kəsdi. Musiqini işə saldı. Dur rəqs edək, - deyib İnarəni dartıb yerindən qaldırmağa cəhd etdi.
- Mən bacarmıram rəqs etməyi.
- Səni dünyalarca qədər sevənlə rəqs etmək istəmirsən?
Inarəni zorla qaldırdı, özünə sıxdı.
- Səni