, sən məni doğrudan da sevirsən. Acizliyimdən sərxoşluğumdan istfadə etmədin, mənə toxunmadın. Bu etibarına görə çox sağ ol...
Qapının zəngi çalınırdı...
Bu vaxt adamı narahat edərlər?
Dəhlizə adlayıb domofonun manitoruna baxdi ki, görsün gələn kimdir.Ramil idi qapını niyə döyürdü. Bəlkə İnarənin burda gecələməyinnən xəbər tutmuşdu... Bəlkə....
Maraq ona güc gəldi, səsini azca dəyişib, dəstəyi qaldırdı, ,,Nə istəyirsiz?,, - soruşdu.
- Uşaqlar qorxublar. Bir stəkan su verin içsinlər!
Təəccübləndi, axı Ramilin yanında heç kəs yox idi.
- Hansı uşaqlar? - deyə soruşdu.
- Bunları deyrəm də. Anaları dənizə qonaq gedib.
- Hanı axı uşaqlar...
Ramil qoynundan iki çubuq çıxartdı.
- Budey bunlardır!
İnarə duruxdu. Axı dünən bura gələndə axşamüstü Ramillə ünsiyyət qurmuşdu. Hərəkətlərində heç bir qəribəlik görməməşdi.Əsl dəlilər kimi aparırdı özünü.
Köks ötürdü..
- Bura baxın çubuğa uşaq deyirsiz. Başınız çatmır!
- Mənim başım çatır.
- Çatsa belə etməzsiz!
Ramil bir müddət susdu. Sonra qapıya söykənib asta-asta danışmağa başladı...
Mənim başım işləyir... Özü də hamının başından yaxşı işləyir... Bu baş işlədikcə, görür ki dünya başdan-başa ədalətsizliyə bürünüb. Görür ki, Allah yüz adam yaradanda, bəzən onların doğsan doqquzunun çörəyini əlindən alıb birinə verir. Siz rahat və isti yataqda, yağ-bal yeyə-yeyə, qızıl qumaşa bürünür, kef içində həyat sürən balalar dünayaya gətrirsiz...Biz isə...
Hıçqırdı..
-.... Biz isə... çubuqlardan özümüzə övlad düzəldirik...Çörək əvəzinə qum yeyir, üstündən dəniz suyu içirik. Adımızı da dəli qoyursuz...Canlıların içində ən alçağı insandır...
İnarə heç cür dəstəyi sondürə bilmirdi, elə bil onu yerə mıxlamışdılar...
Ramil danışmaqda idi. Hönkürürdü...
- Nə dəli kimi dəli ola bilirəm, nə ağıllı kimi ağıllı! Neçə dəfə girmişəm o tövləyə. Həmin yerdə öz damarımı kəsmək istəmişəm. Ancaq bacarmamışam. Qeyrətim çatmayıb. Onda başa düşmüşəm ki, doğrudan da dəliyəm... Axı dəlilər inthar edə bilmir...
İnarə də ağlayırdı, dəstəyi