mülk pozdu.
Həyatı cansıxıcı keçən, günlərini Rmilə ilə söhbətlə və uzaqdan-uzağa Xəzəri seyr etməklə keçirən İlahənin görüm çərçivəsi xeyli genişləndi... Bütün qəsəbə bu binanı tikdirən Ağayarovlardan danışırdı... Onları bura çəkib gətirən toxuculuq fabriki idi..
Axşamüstü artıq həyətdə iri manqal qalanmışdı. Kbab ətri nə vaxtdan bəri bu ətri yadırğamış qəsəbə camaatını bihuş edirdi.
Az qala səhərə kimi vur-çatlasın, çal-oynasın ara vermədi. İlahə artırmada otrub həsədlə o həyətə baxırdı. Dizdən yuxarı geyinmiş Aynurəyə lap paxıllığı tuturdu. Aynurə arada maraqla ona tərəf baxan İlahəyə əl eləyib onu yola çağırdı. Yolda görüşüb tanış oldular.
Aynurə o qədər ünsiyyətcil, mehriban idi ki, bir qədər danışdıqdan sonra neçə ilin rəfiqələri kimi bir-birilərinə isinişdilər...
Qəfildən yanlarında əlində sellofan torba olan Rza peyda oldu. Maraqla İlahəyə göz gəzdirdi..
- Ooo. Mən heç bilməzdim bu cəngəllikdə belə gözəl qızla rastlaşacam.
Gözündə gün eynəyi var idi. Eynəyi çıxarıb lap müştəri baxışlarıyla İlahəni bütün bədəni boyunca süzdü...
İlahə utanıb başını aşağı dikdi... Aynurə, öncə qardaşına tərəf baxdı..
- Rza bu, İlahədir. Qonşumuzdur. Mənimlə yaşıddır. Ailəlidir.
Rza.. -Nə, ailəlidir?! - dyib təəccübünü bildirdi. Ardınca da.. - Görəsən evdə qalıb un çuvalına tay olmuşdu ki, belə tez ərə gedirdi? deyərək məyus olduğunu bildirdi..
Aynurə bu dəfə üzünü İlahəyə çevirdi..
- İlahə bu Rzadır, qardaşım. Subaydı 25 yaşı var. Universitetin hüququnu bitirib. Həm papanın biznesinə kömək edir, həm də, şəxsi biznesi var. Bu arada Rzanın telefonuna zəng gəldi..
- Yox gələ bilməyəcəm, nu ladno da, Soniçka, beynimi xarab eləmə. Dedim , vsyo!
Telefonu qapayıb cibinə qoydu. Sellofan torbadan iki dondurma çıxarıb qızlara uzatdı. İlahə tərəddüd etdi, bu vaxt dondurma yeməyin hələ tez olduğunu söylədi. Ancaq, Rza onu inandırdı ki, hökmən dondurmanı yemək lazımdı...... Qızlar dondurma yedikcə o hey üyüdüb tökürdü. Gəzdiyi xarici ölkələrdən, gördüyü möcüzəli yerlərdən,