burnunda qalmışdı sanki. Dondurmanın tamı isə ağzında. Yox belə olmaz... Olmaz belə...
Yataqdan durub həyətə - vanna otağına qaçdı. Üzünü, burnunu, ağzını hey yudu. Sonra evlərinə üçmərtəbədən düşən işığını pərdə ilə kəsdi...
Sonra da, öz-özünə pıçıldadı.. ,,Mənim ailəm var. Mənim Ramilim var. Mən onu sevirəm. Subay deyiləm ki təzədən nəsə tərəddüd edəm. Mən ailəliyəm,,
Ramilə baxdı. Həyat yoldaşı bu dəfə onun gözünə başqa cür göründü.... Əlbəttə, axı hər qaranlıq gecənin bir səhəri olmalıdır...
Ancaq hər halda , bağlı pərdənin arxasındakı o mülkdən, nəsə bir xof, qorxu, narahatlıq gəlirdi...
Növbəti gün İlahə evdən çıxmadı. Axşam baş verənlərə görə uzrxahlıq edib qaynanasına ev işlərinə kömək etməyə başladı..
Məleykə arvad hey dil-ağız eləyirdi, Ramilin əvəzinə İlahədən üzr istəyirdi....
Evdə gözəgəlim nə varsa , Məleykə arad Ramillə İlahənin otağına yığmışdı.
Ev işlərini bitirdikdən sonra, İlahə nahar hazıtlamaqda da, qaynansına kömək etdi. Yemək yedilər. Günortadan sonra vaxt sanki tamam dayandı.Əvvəllər pəncərədən dənizə baxmağı xoşlayırdı. Ama indi
pəncərədən dənizə baxmaq mümkünsüz idi. Qonşuların mülkü onların dənizə görüntülərini əllərindən almışdı...
Bir maraqlı kitab da yox idi ki, oxumağa vaxtı öldürsün...
Nazik cildli ,, Sumqayıt hadisələri,, kitabı sataşdı gözünə. Götürüb vərəqləməyə başladı...
Kitab onda əməlli başlımaraq oyatmışdı. Yerinə uzanıb vərəqi çevirdi...
- İlahə səninləyəm. Səni çağırırlar.
- Kim?
,,Təzə qonşu,, dedikdə dalağı sancdı. Əvəlcə istədi getməsin. Ancaq qeyri-ixtiyari yola çıxası oldu.
Aynurə gülümsəyərək onu avtomobilə dəvət etdi. İlahə öncə boyun qaçırtsa da, sonradan salona çıxdı. Aynurənin yanında əyləşdi. Ömründə belə rahat, gözəl avtomobilə minməmişdi.
- Rzadır də xəsislik edir, mənə maşın sürməyi öyrətmir... Köhnəfikirlinin biri köhnəfikrli.. Deyir qız maşın sürməz...
- Ay nə sürərdim bu cipi...
Nəhayət qiyqacı baxışlarla İlahəyə baxdı..
- Sən öz canın nə qaçaqaç düşmüşdü ərə gedirdin?
İlahə