Hansısa rus şairinin belə bir misraları var. İntihar - taledən ölümü oğurlamaqdır....
Üç fotoşəkil idi. İlahə üzü görünməyən bir kişi ilə yataqdaydı...
Görəsən bu rüsvayçı şəklləri çəkmək kimə və nəyə lazım idi? Əlləri əsə-əsə şəkilləri çevirib arxasına baxdı. birinin arxasında yazılmışdı. ,,Ay qız, mənimlə qçdı-tutdu oynayırsan? Başa düşə bilmirsən ki, səndən ayrı qala bilmirəm? Səhər şəkillərivin bir-ikisin göndərdim ki, bəlkə həyatı başa düşüb mənimlə yenidən görüşəsən...,,
İnarə oxuyur, titrəyir, hönkürürdü...
,,...Ancaq gəlmədin. İndi bunları göndərirəm. Bax sabah mütləq gəl. Gözləyəcəm...,,
Oxuduqca elə bilirdi ki, bu saat ürəyi yerindən qopub düşəcək. ,, Bu dəfə də, gəlməsən, şəkillərivi ərivə, atava göstərəcəm...,,
Şəkillərə bir daha diqqətlə baxdı. Hiss olunurdu ki, kadrlar video çəkilişindən götürülüb. Deməli belə... Demək bacısının ölüm sirri bu imiş. Bu oğraş hasısa şəraitdə onunla yatmış, gizli vidokamera ilə bunları lentə almış, sonra da fotoya köçürməklə bədbəxti şantaj etmişdir.
Həyəcanla çantasını götürdü, ayaqqabısını geyindi.
Deməli, buymuş onları bağlayan tellər. Yalnız bu. Alçaq, dünyanın ən axırıncı alçağı...
Qapını açıb var gücü ilə bu ,,cəhənnəmdən,, qaçmağa başladı. Bir qədər aralanan kimi ovcunda sıxdığı şəkilləri cırıq-cırıq edib küləyə verdi... Sonra yenidən qaçmağa başladı. Hıçqırtısı, təngənəfəsliyi onu boğsa da, bircə an belə ayaq saxlayıb nəfəsini dərmir, hey qaçırdı...
Eynən beləcə , o pozğun bacısıyla birgə İlahəni də evlərinə gətribmiş... Beləcə içirib haldan çıxarmış yatağına salmışdı... Dünən ona içirdiyi o içki nə idi elə? Qəfildən dizləri büküldü, gözünə qaranlıq gəldi... Bir anda tappıltıyla yerə getdi... Alçaq. Şantajçı...
Ayaqqabısı bərk qaçmağa mane olurdu, çıxarıb əlinə götürdü... Ətrafdakılar maraqla, təəccüblə ona baxırdılar... Ancaq o heç kəsi görmürdü...
Dəniz kənarındakı bu qəsəbə, yüz il sonra da öz adi axarı ilə yaşayacaqdı. Ancaq bu adiliyi düz Ramilgilin evinin qarşısında tikilən nəhəng üçmərtəbəli