ə ağlayırdı. Aynurə isə, nə edəcəyini bilmirdi...
Həyət balaca olsa da, kiçik bir guşədə xeyli qızılgül əkilmişdi. Bu guşəni Ramilin rəhmətlik atası salmışdı. İlahə çox xoşlayırdı buranı. Qızılgülləri özü sulayır, onları qoxulamaqdan doymurdu.
Özünü nə qədər məcbur edirdi Ramili bağışlaya bilmirdi. Hətta bir-iki dəfə qərara gəldi ki, çıxıb getsin. Ancaq hara? Ailələri onu qəbul edərdimi? Anası ha desin qayıt gəl, atası buna razılaşardımı?
Birdə ki Ramili sevirdi, dəlicəsinə sevirdi.İndi özünü qınayırdı, danlayırdı. Bu axmaq sevgiyə tuş olduğu üçün bəxtinə söyürdü. Nə olsun! Sevgisi ki azalmırdı.
Başının üstündə xışıltı eşidəndə diksindi, Aynurəni gördü...
Xəstə yatdığı günlərdə bir neçə dəfə onu yanına gəlmişdi. Amma İlahə heç bir dəfə də Aynurəylə nə kəlmə kəsməmiş, nə də, üzünə belə baxmamışdı.
- Miçurin ölüb gedəcəksən e bir azdan. Az oyna da bu güllərlə.
Yenə də Aynurəni danışdırmaq istəmədi. Aynurə isə elə danışırdı, Rza adını eşitcək İlahə üzünü yana çevirdi, doluxsundu. Bunu hiss edən Aynurə saçlarına sığal çəkməyə başladı.
- Ay canım uşaqsan e, elə bil. O söhbət oldu, keçdi də. Rza səni sevir çox sevir. Papa canı vicdan əzabı çəkir. Deyir yoldaşın stəkanların dibindən araqları içib sərxoş olmuş, ortaya düşüb...
İlahə onun sözünü kəsdi..
- Bəsdir, qurban olum, bəsdir! Sus danışma!
Aynurə gileyləndi, ki çox soyuqsan mən sənə bacılıq etmək istəyirəm. Amma sən dala çəkilirsən. Aynurə durmadan danışırdı....
Ənənəni bu il də pozmadılar. İlahəgilin bütün sinif yoldaşları mayın 25-də filarmoniyanın qarşısında toplaşdılar Azərlə Reyhan ilk dəfə bir ailə kimi gəlmişdilər. Hər ikisi çox gözəl, zövqlə geyinmişdi.
O, İlahəyə açıq-aşkar acıq verərək Arzunun ,,Nə gözəl kostyumun var,, sözlərinə ,,altı yüz dollara Amaydan almışam, məncə qadın nimdaş içində olanda özüdə nimdaşlaşır,, cavabını vermişdi...
Azər hərdən gizlin-gizlin baxırdı. Deyəsən sevgisini hələ də içində öldürə bilməmişdi.
Birdən İlahə Rzanın cipini gördü. Ani olaraq bədənindən cərəyan