. "Get o tək gecəlik qızları qucaqla"dedim. Bunu dediyimə inana bilmirdim. Sənə nə mənim tək gecəlik qızlarımdan desə yeriydi. "Nə?"dedi sadəcə. Üzünə baxmadanevə getməyə çalışdım. Qolumdan tutub məni dayandırdı. "Sualıma cavab ver"dedi. ARTIQ özümü tuta bilmədim. "Məni evə buraxannan sora yanına getdiyin qızı deyirəm"dedim. Güldü. "Mən bir kişiyəm. Və ehtiyaclarım var. Bu çox normaldı"dedi. Normal... əlbəttə. "Məni maraqlandırmır. Sadəcə o qızlara toxunduğun əllərlə mənə toxunma"dedim. Yaxınlaşdı. Aramızda 1 millim qədər məsafə qalmışdı. "Sənə istədiyim vaxt toxuna bilərəm. Unutma. Qarşı qoya bilməzsən. Ona görədə mənə əmr vermə"dedi. Heç nə demədən arxamı çönüb evə girdim. Qapını bağlayacaqkən eşitdiyim söz "o qıza toxunmadım"dedi.
İnsanlar niyə bu qədər qorxur ki sevməkdən? Oysa sevmək insanın başına gələcək ən gözəl şey deyil mi? Sevmək mi qorxudur insanı yoxsa sevildiyin insan tərəfindən sevilməməkmi? Hansı daha çox yandırır insanın qəlbini?
Tək qalmaq istəyərsən bəzən. Ya da tamamilə yox olub getmək. Sanki bu dünyada heç yaşamamış kimi. Sanki bu dünyaya heç gəlməmiş kimi.
Tərk edildim mən. İlk dəfə məni tərk edən insanlar ailəm oldu. Anam, atam.... Yox oldum mən onların tərk edişi ilə. Özlərinə yeni bir həyat qurdular. Məni isə tək buraxdılar həyatın çətinlikləri ilə bərabər. 10 il. Düz 10 ildi görmürəm ailəmi. Eşitmirəm səslərini. Qorxanda, sevinəndə, ağlayanda olmadılar yanımda. Olmayacaqlarda. Amma indi tək istədiyim mənə vermədikləri həyatı balaca bacıma versinlər. Ona yaşatsınlar.
Ailəmdən sonra ilk dəfə yenə özümü tərk edilmiş hiss edirəm. Yox olmuş kimi. Murad- varlı, göstərişli, ağıllı, bacarıqlı, yaraşıqlı və seksi iş adamı. Qaranlıq dünyasına aldığı qadınları yalnızca zövq kimi görən insan. Mən onun kimi biri tərəfindən tərk edilmiş hiss etdim özümü. Niyə? Mən kiməm ki? Mən kiməm ki o mənə dəyər versin? Bir gün məni öz evinə apardı deyə özümü nə sandım?
Günah məndədi. Əlbəttə o qadınlarla bərabər olacaqdı. özü də dediyi kimi BU NORMALDI!