Mən evə getmək istəyirəm"dedim. "Bir müddət burda mənim yanımda qalacaqsan. ən azınnan bütün hər kəsin sənin mənim olduğumu bilənə qədər"dedi və maşınnan düşdü. Məndə düşərək "bəs sənin yanında qalmaq təhlükəliydi?"dedim. "Qabağıma elə çıxmadığın müddətcə sorun yoxdu"dedi. Heç nə demədən evə girdim.
Onun üzünü görməmək üçün bütün gün otağımdan çıxmadım. Artıq axşam olmuşdu. Acımışdımda. Murad da mən aşağı düşüm deyə yuxarıya yemək göndərmədi. Qıcık. Birazda dözüb gecə vaxtı aşağı enə bilərəm.
Saat 02:00. Hamısı yatar yeqin. Yavaş yavaş otağımdan çıxıb aşağı endim. Mətbəxə keçib soyuducunu açtım. İşığı yandırmadım. Hiii şokolad var. Heç bir yeməyə fikir vermədən şokoladı əlimə aldım. Qaşıqda götürdüm.
1ci qaşığı ağzıma aparacaqdım ki mətbəxin işığını kimsə yandırdı. Kimdi ki indi bu? Gecə vaxtı mətbəxdə nə işiniz var? "Oooo kimlər var burda?". Off lənət olsun. Bu Muradın səsidi. Şokoladı əlimnən qoyub üzümü çevirdim ona. Mən.... ıııı..... yemirdim. Adını oxuyurdum"dedim. Off Zeynəb belə axmaq cümlə olar? Güldü. Off Allahım bu nə gülüşdü belə. Öldüm.
Yaxınlaşa yaxınlaşa danışmağa başladı. "İnandım. İnandım. Gecə vaxtı ayağa durdun. Mətbəxə gəldin. Dedin ki hazır gəlmişkən şokoladın adını oxuyum"dedi və güldü. Artıq dibiməydi. Şokoladı əlinə alıb barmağını içinə saldı. Sora şokoladlı barmağını mənə uzadıb ye dedi. Nə? Yeyim? "Mən.."deyə bildim sadəcə "ye"deyə əmr verdi.
Barmağındakı şokoladı yaladım. Barmağını ağzımdan çəkən kimi dodaqlarıma yapışdı. Elə yavaş öpürdü ki. Sanki yanlış bir hərəkətində sınacağam Allahım niyə ayrıla bilmirəm onnan? özü yavşca çəkilib "məni dəli edirsən balacam. Qoxun, dadın ağlımı başımnan alır"dedi. Mən daha çox yanında qala bilmədim. Və qaça qaça otağıma çıxdım. öpdü. Məni öpdü. Utancımdan birdə qarşısına çıxa