. Hönkürtüylə ağlamışdı, düşünmüşdü ki, gec-tez murdarlandığını biləcəklər. Heç yarım saat keçməmiş yenidən bayaqkı vəziyyət təkrarlanmışdı.
Heç kəslə danışmırdı. Hərdən məcburiyyət qarşısında qalanda ,,Hə,, yaxud ,,Yox,, ifadələrini işlədirdi, vəssalam...
Ertəsi gün Ramil evə tez gəldi, yüngülcə bazarlıq da etmişdi. İyunun 14-ü idi. Sabah düz bir ili tamam olurdu qovuşmalarının.
Sən demə, İlahə kimi, Ramil də xatirələrlə yaşayırmış...
İlahəyə yaxınlaşıb ehmalca əyildi, yanağından öpdü..
- Sabah bir ilimizdir...
- Hə...
- Sabah bir az gec gələcəm, pulla. Qeyd edərik...
Bu gecə səhərədək xatirələr və xəyallar ilğımında azdılar. Heç istini də velərinə almadılar. Yenə də təkrarən, dönə-dönə bir-birlərinə sarılıb o qədər sevişdilər ki... Elə bil, Ürəklərinə dammışdı ki, bu sondu...
Səhər saat 11-də Ramilə gəldi ki, bəs səni qonşu çağırır. Ürəyi ayağının altına düşdü.Həmin dəhşətli gecədən sonra qonşuları onu itirib axtarmamışdı, o da elə başa düşmüşdü ki, Rza bir gecəlik istəyinə çatdığı üçün daha onu narahat etməz. Ancaq budur... Yenə başlandı...Aynurə ona qısaca dedi.. ,,Saat üçdə bizdə ol. Rza səni gözləyəcək,, İlahə də qısaca cavab verdi.. ,,Gözləməsin gəlməyəcəm,,...
Üstündən nə qədərsə keçdi. Ramilə yenə gəlib onu çağırdı ki, səni qonşu çağırır. Yenə getdi. Aynurə ona ağzıbağlı zərf verdi.. ,,Rza dedi açıb baxsın, şəkillərdir, vurar albomuna,, - söylədi.
Əlləri əsə-əsə zərfi açdı. Üstəki şəklə baxma bəs idi.. Lümlüt uzanan o, üstündəki üzü görünməyən kişi isə, təbii ki, Rza idi...
Şəkilləri cırır, sonra cırıqları yenidən hissələrə bölür, hönkürürdü... Dünənə kimi bu qəddar, zalım dünyada ümid edib dözmək üçün bircə dənə də olsun tutalqa var idi ki, bu tutalqadan tutub birtəhər yaşamaq olardı... Bu son idi... Bu günün sabahı olmayacaqdı... Bu gün son qoyulacaqdı şərəfsizliyə...
Ani olaraq qəbul etdiyi qərardan vahimələndi, elə bil, bədəni boyunca qarışqalar gəzməyə başladı...
Bəlkə gedib Rzaya yalvarıb-yaxarsın. Axı o da insandı. Onu da ana doğub.