bilməyəcəm... Bircə dəfə, tək bircə dəfə boynuna sarılıb hönkürə biləydim kaş ki...
Gedirdi. Sel kimi axan göz yaşlarını, hönkürtüsünü onu təəccüblə süzən yol yoldaşlarından gizlədə bilmirdi. Bir müddət öncə Aynurənin gətirdiyi şəkilərinin cırıqlarını sıxdığı ovcunda indi doğma evlərinin vanna otağından götürdüyü ,,Rapira,, lezvasını sıxmışdı...
Bu da son... Demək, belə olurmuş vaxtsız sonlar... Onu özüm gətirdim... Öz əllərimlə... Hamı öz vaxtsız sonunu özü gətirir.... öz əlləriylə...
Axşamüstü tövlədən Məleykə arvadın dəhşətli çığırtısı eşidildi.
İlahənin cəsədi üzü üstə yerə düşmüş halda idi. Yanında qan göllənmişdi...
İndi İnarənin beyninin qəbul etdiyi ən son qida o idi ki, İlahəni Rza öldürmüşdü. Onu intihara məcbur etmişdi. O cəhənnəmdə eynən buna verdiyi bihuşedicini verib, sonra yazığı başına oyun açıb, kişiliyə yaraşmayan binamusluq göstərərək kameraya çəkmişdi...
...İnarə yıxılıb divanda qalmışdı. Nə canının yanğısını söndürmək üçün durub bir stəkan su içirdi, nə ara vermədən zəng çalan telefonu götürürdü...
Neyləsin, bu günə kimi bacısının ölüm səbəbini bilmirdi. Düzdür əzab çəkirdi, rahat olammırdı, əzizini nə səbəbə özünə qıydığını öyrənmək ən böyük istəyinə çevrilmişdi. Amma indi bunu bilirdi,düşməni tanıyırdı. Di gəl ki, atacağı növbəti addımı müəyyənləşdirməkdə çətinlik çəkirdi. İndi nə etsin? Nədən başlasın?
Qəfildən beyninə gələn fikir onsuzda halsız,taətsiz olan bədənini tamam sustaltdı. Əgər gec baş vermiş hansısa bir hadisə Rzanın tələsərək evdən çıxmasına rəvac verməsəydi, onda o, İnarənin də namusuna toxunacaq, çox yəqin ki bunu da, kameraya çəkəcəkdi... Və İlahəyə göndərdiyi kimi buna da xəbər göndərəcəkdi... Eynən bacısı kimi damarını kəsəcəkdi... Bəlkə də, asacaqdı özünü...
Özünü Məcnunluğa vurmuşdu, guya sevirdi, iztrab çəkirdi... Sadəcə, Şəhvətli hislərini ödəmək üçün gör bir bu alçaq nələrə əl atır... Gör necə baha qiymətə başa gəlir onun şəhvətli ehtiyaclarının ödənilməsi...
İnarənin fikirlər beynini rahat buraxmırdı.