evdən nəsə səs gəldi.Qanı dondu. Bəlkə Rzadır onu öldürməyə gəlir, heç kəs yox idi.
Canına qorxu alsa da, dərhal yuxuladı. Yuxusuna cubuqlar gəldi. Ramilin qoynunda gəzdirdiyi çubuqlar idi.
Dik atıldı, telefon zəng edirdi. Qeyri-ixtiyari saata baxdı. Saat ikiyə qalmışdı.
Bəlkə atasına nəsə olmuşdu, həyəcanla dəstəyi götürdü..
- Alo eşidirəm.
- Mənəm, Rzadır. Aynurə mənə dedi xəbərdaram.
-Mən sizə inanmışdım, elə bilirdim məni sevirsiz. Bacım yazığı da bəlkə, nəyəsə inandırmışdız. Ancaq siz mələk donuna girmiş iblis imişsiz...
-İnarə....
- Həyat çox qəddardır. Tanrı bizləri sizin kimi vəhşilərə yem etmək üçün yaradır...
- Danışıb doydunsa, dayan, qoy mən də danışım..
- Nə danışacasız axı, hər şey bəli olandan sonra nə danışacaqsız?
- İnarə mənim ən ağır günümdür. İndi nə yerdəyəm nə göydə, mən bilmirəm hamı valideyinini bu cür istəyirmi, ancaq mənimçün atam dünyanın yarısıdır. O indi reanimasiyadadır...
Rzanın səsi qəhərdən boğuldu.
İnarə susmuşdu.
- ...Çox isəm, İnarə. İlahə zünü öldürən günü də pis idim. Bilmirəm nəyə inanırsan, mən onu sevdiyimdən, ondan ayrı qala bilmədiyimdən gizli kameraya çəkmişdim ki, mənə məcburən bağlansın, qopa bilməsin... Əgər ağlıma gəlsəydi ki, özünü öldürə bilər, bunu etməzdim... İnan etməzdim....
İnarə susmaqda idi.
- Biz bəzən atdığımız addımın məsuliyyətini dərk edə bilmirik. Yalnız bu addımın sonda hansı fəsadlar gətirdiyini görcək ayılırıq. Onda da gec olur. İlahənin ölüm xəbərini eşidəndə doxsan doqquz faiz bunu özümlə əlaqələndirdim... Nəyə deyirsən and içim, mən İlahəni sevirdim... Səndə onu tapmışdım, odur ki, səni də sevirdim... Ancaq öncə onu sonra səni itirdim... Onun ruhu qarabaqara məni izləyir. İnanırsan hər addım izləyir!
İnarə hıçqıra-hıçqıra ağlayırdı. Sadəcə, Rzaya içini didib dağıdan ağrını, əzabı bildirmək istəyirdi. Bacısızlığın nə demək olduğunu, sevimli şəxsin itkisinin nə dərəcədə dözülməzliyini büruzə vermək istəyirdi. Ona layiq olduğu ən rəzil, ən aşağısözləri tapıb demək arzusundaydı.
-