- ...Həkimlər atamçün ümidverici heçnə demirlər. Çox pisəm, sən məni bağışla heçolmasa.Bir az toxtat ürək-dirək ver mənə. Çox pisəm lap başımı itirmişəm... Bağışlayırsan məni?!
- ....
- Çox pisəm. Təsəvvür etməyəcəyin dərəcədə. Ehtiyacım var sənin dəstəyinə, təsəllinə. Barı sənsə bağışla məni...
- ....
- Xahiş edrəm... Bağışla məni..
- ....
- Yalvarıram...
İnarə dəstəyi asdı. Yerinə girib üzünü balışa sıxıb hey ağladı.
Rzanın dalbadal zəng etdiyini görcək durub telefonu xətdən ayırdı...
Ertəsi gün gec ayıldı. Əl üzünü yudu telefonu xəttə qoşaraq anasıgillə hal əhval tutdu. Geyinib evdən çıxdı. Marketdən bir kiloqram ,,İris,, konfeti alıb, Yasamal qəbristanlığına yollandı.
Qəbristanlığın yaxınlığından 20 ədəd qərənfil aldı. Qəbri görən kimi höçqırmağa başladı. Yaxınlaşıb torpaq təpəciyinin baş hissəsində dik qoyulan daşı öpdü, ,,Salam bacı,, dyib sonra qərənfilləri torpaq təpəciyin üstünə düzdü.
Qırxa da bir şey qalmamışdı... Bircə atası tez sağalaydı...
Əlindəki sellofan torbadakı ,,İris,,ləri məzarın üstünə tökdü.
- Səninçün gətirmişəm. İndicə aldım, bərk deyil, yumuşaqdır. Sən yumşaq xoşlayırsan axı. Alanda soruşdum...
Qəbrin qarşısında dayanıb bir xeyli səssizcə ağladı. Hər şeyi danışdı. Rzayla münasibətlərini, evlərindəki ziyafəti, əzilmiş fotoşəkilləri tapmasını... Nə edəcəyimi bilmirəm. Nə olar bir məsləhət ver, kömək elə. Təkəm bir yol göstərənim yoxdu... Getdin mənidə əzabların içində qoydun....
Haçandan-haçana yenidən dik qoyulan daşı öpdü, bacısıyla xudahfizləşdi, qəbristanlığı tərk etdi....
Beyni dağılırdı. Bu intihar,atasının vəziyyəti, Rzanın gecə zəngi...
Necə olacaqdı bu işlərin axırı.
Həyətlərində Ayazı görcək təəccübləndi. Blokun ağzında durmuşdu. Dedi ki, gəldim sizlərdən xəbər ətər bilim, gördüm evdə heç kim yoxdu. Dalınca yuxarı çıxmaq istəyəndə, ona başa saldı ki, evdə valideyinləri yoxdusa onu nece içəri buraxa bilər?
Bərk acmışdı. Ürəyindən keçdi ki yarpaq dolması bişirsin. Soyuducuya baxdı. Ət var, yağ da var qalır