Duşun altına saldı. Soyuq suyu açdı. Özüdə suyun altındaydı. " Balacam sənin cəzan"dedi və öpdü. Sora çəkilərək " mənnən utanma. Artıq mənim olduğumu anla. Sənə toxunmayacam ama əmin ol bakirəliyini mən alacam"dedi və tam islandıqdan sora məni yenə qucağına alıb otağa aparıb yatağa qoydu. " Yat balacam. Gecən xeyrə"dedi və otaqdan çıxdı.
Oyanıb üstümü geyindim və aşağı düşmək istəyəndə Muradın səsini eşitdim. Otağa yaxınlaşaraq qulaq asmağa başladım. " Cəmil mən hər şeyi bilirəm. Kənanla Zeynəbin arasında heç nə olmadığını. Kənan mənə hər şeyi danışdı. Ama yenə də oni cəzalandırdım."
Deməli Murad hər şeyi bilirdi. Üzümdə təbəssüm oluşdu. Aşağı enib yeməyimi yedim. Yuxarı çıxıb Muradın kitabxanasınnan kitab götürdüm. Otağıma keçib oxumağa başladım.
"Qatil istədiyini alannan sora ordan çıxıb getdi"bu cümləni oxuyanda Muradın dünən mənə dedikləri yadıma düşdü. Qatil.... Allahım nə olar Murad qatil olmasın. Otaqdan çıxıb onun iş otağına getdi. Qapını döymədən açdım. İçəri girib əllərimi stolun üstünə qoydum. Murad mənə şaşqın gözlərlə baxırdı. "Sənə çox asant sual verəcəm. Sən adam öldürmüsən?"dedim sakit səslə. Mənə baxıb "Zeynəb mən..."sözünü kəsib "sadəcə hə yox de"dedim. Gözlərimin içinə baxdı"hə öldürmüşəm"dedi. Dünyam başıma yıxıldı. Qatildi. o zaman daha yaxşı anladım. Biz İMKANSIZDIQ!!!
Heç nə demədən otağdan çıxıb öz otağıma girdim. Çantamı alıb aşağı endim. Gedəcəkdim. Qatillə eyni evdə qalmayacaqdın. Arxamca gəlib "məni dinləməlisən Zeynəb" dedi. Ona dönüb sadəcə "sən məni dinlədin?" Dedim. Əslində məni niyə dinləmədiyini bilirdim. Ama olsun yenə də məni dinləməliydi. Qapıdan çıxarkən "şoferlə get"dedi. Məndə heç nə demədim. Onsuzda evi tanımırdım. Yolda gedərkən sadəcə bu fikir vardı ağlımda "niyə məni durdurmadı?". Deməli qatil idi. Günahsız insanları öldürür. Onu həqiqətən bağışlanayacağam!!!!
Evə gələr-gəlməz otağıma keçdim. Xalam evdə deyildi. Mən də heç kimi görmək istəmirdim. HHeç kimlə danışmaq isrəmirdim. Tək qalmaq, nə qədər axmaq olduğumu