u özümə təkrarlamaq istəyirdim. İmkansız bir sevgiyə inanmaq istədim sadəcə. Ən böyük səhvim oldu. Guya onnan uzaq duracaqdım. Onunla bağlı hər şeyi unuducaqdım.
Nərmin gələcəyini bildirmək üçün mesaj atmışdı. Əslində heç kimlə söhbət etmək istəmirdim ama Nərminə ehtiyacım vardı. Qapı döyüldü. Aşağı düşüb qapını açdım. "Sevda xalan bizə gəldi. Bütün gün bizdədilər mən də sizdəyəm"dedi və içəri girdi. Ahh xalamın hara getdiyi bəlli oldu. Əlində çipsilərlə colalarla qonaq otağına keçib özünü divana atdı. "Danış görüm. Muradın evinnən niyə ayrıldın?"dedi.
"Nərmin artıq Muradın adını eşitmək istəmirəm. Həyatıma giridiyi annan bəri onsuzda alt üst olub."dedim.
"Canım sən istəsəndə istəməsən də Murad sənin həyatında olacaq. Sən onu tanımırsan"dedi
"Lənət olsun ki bilirəm və mən həyatımda qatil birini istəmirəm"dedim
"Bir dəyqə bir dəyqə. Mənə Muradın evini bu səbəbdən ötrü tərk etdiyini demə"dedi
"Təbii ki buna görə tərk etdim. Səncə mən qatilin evində qalacaq qədər ağlımı itirmişəm? O günahsız insan öldürür"dedim.Gözlərim yenə dolmuşdu.
"Zeynəb o bir mafyadı. Adam öldürmək nədiki onunçun? "Dedi
"Mafya olmağı heç nəyi dəyişdirmir"dedim
"Yaxşı birdə Cəmildən eşit həqiqətləri"dedi Nərmin qapını işarət eliyərək
"Cəmil sənin burda nə işin var?"dedim.
2 saatdı Cəmil mənə hər şeyi danışırdı. Off. Yanlış anlamışdım onu. Pıskopat biri kimi tanıtmışdım özümə. Sən demə Murad bu vaxta qədər sadəcə anasının və bacısının qatilini öldürmüşdü. Ona da məcbur olmuşdu. Mən onu səhv başa düşmdüm. Məni dinləməlisən demişdi. Mən axmaq kimi onu dinləməmişdim. Üzr istəməliydim onnan. Tez ayağa durub ayaqqabılarımı geyindim. Qapıdan çıxanda Cəmil "mən aparım"dedi. Onu rədd edib tək qalmaq istədiyimi dedim. Taksiylə Muradın evinə gedəcəkdim.
Və onu doya doya qucaqlamaq istəyirdim. Taksi dayanacağına gedərkən biri arxamnan yaxınlaşdı və əliylə ağzımı tutdu. Səssiz qışqırmağa başladım. Səsim çıxmırdı. Məni maşına doğru aparırdı.
O an tək fikirləşdiyim: Muradı birdə görə